Wchodzimy w lepkie, duszne i parne rejony Luizjany. Przyznam Ci szczerze: kiedy odpalałem „Dom na mokradłach” (A House on the Bayou), spodziewałem się kolejnego, generycznego home invasion, gdzie grupa zamaskowanych psycholi wpada do domu i robi rzeźnię.
Mocno się pomyliłem. Ten film to przebiegła bestia, która udaje jeden gatunek, by w połowie drogi skoczyć Ci do gardła z czymś zupełnie innym. Jako gość, który widział już tysiące „strasznych domków na odludziu”, doceniam, jak ten film bawi się moimi oczekiwaniami.
Jessica i John, małżeństwo w kryzysie (on zawalił, ona próbuje wybaczyć), zabierają córkę na wakacje do luksusowego domu na bagnach Luizjany. Chcą „naprawić relację”, ale atmosfera jest tak gęsta od wzajemnych pretensji, że można by ją kroić nożem. Wtedy w ich drzwiach staje Isaac – uśmiechnięty, nienagannie uprzejmy chłopak z okolicy, który wraz ze swoim „Dziaduniem” wprasza się na kolację.
Najlepsza część tego filmu? Napięcie. Scena wspólnej kolacji to dla mnie majstersztyk budowania dyskomfortu. Siedziałem na krawędzi fotela, patrząc na Isaaca, który jest tak uprzejmy, że aż przerażający. To ten rodzaj strachu, w którym nie boisz się potwora w szafie, ale tego, co ten dziwny gość powie przy stole i dlaczego tak dziwnie patrzy na Twoją rodzinę.
To, co mnie w tym filmie „kupiło”, to fakt, że on nie opowiada o walce dobra ze złem. On opowiada o karmie. Jako entuzjasta horroru uwielbiam motyw, w którym nadprzyrodzone siły (lub ich sugestia) stają się sędzią i katem. John, mąż, jest postacią tak irytującą i śliską, że w pewnym momencie zacząłem kibicować tym „złym”, żeby sprawili mu porządną lekcję.
Realizacja jest świetna – te bagna, te owady brzęczące w tle i dom, który z luksusowej rezydencji zmienia się w klaustrofobiczną pułapkę. Nie ma tu tanich jumpscare’ów. Jest za to narastające poczucie, że z tych mokradeł nie da się po prostu wyjechać, bo one „wiedzą”, co nabroiłeś.
Dla mnie ten film to takie „Funny Games” skrzyżowane z ludowym wierzeniem.
Isaac: Jacob Lofland w tej roli jest genialny. Jest jak wąż – niby spokojny, ale wiesz, że zaraz ukąsi.
Twist: Finał może być dla niektórych kontrowersyjny (idzie w stronę metafizyczną), ale dla mnie był odświeżający. Lubię, gdy horror mówi: „Twoje grzechy cię znajdą, nieważne jak głęboko w bagnie się schowasz”.
Mój Werdykt: Solidna „Blumhouse’owa” niespodzianka
Jeżeli lubisz:
– Filmy home invasion, które nie są oczywiste.
– Duszny, południowy klimat.
– Historie, w których sprawiedliwość jest brutalna i nieuchronna.
…to „Dom na mokradłach” Cię nie zawiedzie. To idealny film na wieczór, kiedy masz ochotę na coś, co zaczyna się jak dramat, a kończy jak lekcja moralności prosto z piekła.
