Kevin Greutert, reżyser znany z montażu serii „Piła”, w 2014 roku spróbował swoich sił w bagnistym, dusznym klimacie Luizjany, serwując nam „Klątwę Jessabelle” (Jessabelle). Film ten to klasyczny przedstawiciel gatunku southern gothic, który zamiast na nagłych zwrotach akcji, opiera swoją siłę na gęstej atmosferze zapomnianych bocznych dróg, rytuałów voodoo i rodzinnych grzechów, które nie chcą spocząć w spokoju. Choć produkcja porusza się po dobrze znanych ścieżkach kina grozy, robi to z rzemieślniczą precyzją, wykorzystując wilgotne krajobrazy Południa do stworzenia wizji izolacji, która jest równie fizyczna, co psychiczna.

Historia śledzi losy tytułowej Jessabelle, która po tragicznym wypadku samochodowym, w którym traci życie jej partner i nienarodzone dziecko, zostaje przykuta do wózka inwalidzkiego. Zmuszona do powrotu do podupadłego domu swojego ojca, szybko odkrywa serię starych nagrań wideo zostawionych przez jej zmarłą matkę. To, co zaczyna się jako wzruszający testament miłości, szybko zamienia się w mroczną wróżbę, gdy matka za pomocą kart tarota przepowiada Jessabelle obecność „czegoś” w domu. Film sprawnie buduje napięcie wokół fizycznej bezbronności bohaterki; fakt, że nie może ona po prostu uciec po schodach, nadaje każdej scenie nocnego nawiedzenia dodatkowy wymiar osaczenia i desperacji.

Sarah Snook, zanim stała się gwiazdą „Sukcesji”, stworzyła tutaj bardzo solidną i emocjonalną kreację, która wyciąga film ponad przeciętność. Jej Jessabelle to postać tragiczna, uwięziona nie tylko w niesprawnym ciele, ale i w historii, której nie rozumie, a która powoli zaczyna ją pożerać. Aktorka świetnie oddaje narastający lęk, łącząc go z potrzebą odkrycia prawdy o własnym pochodzeniu. Z kolei wizualna strona produkcji, operująca zgniłymi zieleniami i brązami bagnistych wód, skutecznie buduje aurę miejsca, w którym śmierć jest częścią krajobrazu. Choć finałowe rozwiązanie zagadki może wydawać się niektórym fanom gatunku znajome, jest ono podane z odpowiednią dawką brutalnej ironii.

Dziedzictwo czarnej wody: Wyrok zza grobu
Obraz emanuje jadowitym fatalizmem, w którym każde znalezisko w mętnej wodzie bagna przybliża bohaterkę do nieuniknionej katastrofy. Zamiast stawiać na sterylne, cyfrowe straszaki, twórcy wykorzystują naturalne lęki związane z rytuałami voodoo i przekonaniem, że krew pamięta krzywdy wyrządzone pokolenia wcześniej. Produkcja ta stanowi ciekawe studium tożsamości – walka Jesabelle o przetrwanie jest w rzeczywistości walką o zachowanie własnego „ja” przeciwko siłom, które roszczą sobie prawo do jej ciała jako naczynia. Doświadczenie dopełnia warstwa dźwiękowa pełna szelestów trzcin i echa starych taśm magnetofonowych, co buduje stan nieustannego osaczenia. Finał filmu, będący mrocznym triumfem przeszłości nad teraźniejszością, pozostawia widza w poczuciu bezradności wobec klątwy, której korzenie sięgają głębiej niż dno okolicznego jeziora.

Werdykt: Solidny southern gothic
„Klątwa Jessabelle” to pozycja dla widzów, którzy cenią sobie klimat mrocznych tajemnic i powolne budowanie suspensu w oparciu o lokalny folklor. Film broni się świetną rolą Sarah Snook i spójną estetyką, która sprawia, że niemal czujemy na skórze lepkie powietrze Luizjany. Jeżeli szukasz seansu, który przypomni Ci, że powrót do rodzinnego domu bywa najbardziej ryzykowną decyzją w życiu, dzieło Greuterta będzie trafnym wyborem.