Rob Reiner w 1990 roku dokonał rzeczy niezwykłej. Przeniósł na ekran jedną z najbardziej intymnych i klaustrofobicznych powieści Stephena Kinga. Stworzył thriller, który do dziś stanowi niedościgniony wzór budowania napięcia w zamkniętej przestrzeni. „Misery” to produkcja, która rezygnuje z jakichkolwiek elementów nadprzyrodzonych na rzecz czystego, psychologicznego terroru. Film ten przeraża najbardziej tym, jak bliskie i realne jest pokazywane w nim szaleństwo. Najstraszniejszym koszmarem okazuje się tu uśmiechnięta kobieta z kubkiem gorącego kakao.
Fabuła skupia się na Paulu Sheldonie (James Caan), sławnym pisarzu, który ulega ciężkiemu wypadkowi samochodowemu podczas śnieżycy. Ratuje go Annie Wilkes (genialna Kathy Bates). Była pielęgniarka mieszkająca na uboczu, która okazuje się być „największą fanką” jego twórczości. Sielanka szybko się kończy, gdy Annie odkrywa, że Paul w swojej najnowszej książce uśmiercił jej ukochaną bohaterkę, Misery Chastain. Dom kobiety zamienia się w prywatne więzienie, a sparaliżowany pisarz zostaje zmuszony do napisania nowej powieści pod dyktando swojej nieprzewidywalnej opiekunki. Reiner mistrzowsko dawkuje poczucie bezsilności; fakt, że główny bohater spędza większość filmu przykuty do łóżka, nadaje każdej próbie ucieczki dramatyzm godny najlepszych filmów akcji.
Rola Annie Wilkes przyniosła Kathy Bates zasłużonego Oscara i zapisała się złotymi zgłoskami w historii kina. Bates tworzy postać przerażającą w swojej dwoistości. W jednej minucie jest infantylną, radosną fanką, by w ułamku sekundy, pod wpływem jednego słowa, zmienić się w lodowatą, sadystyczną dręczycielkę. Jej szaleństwo ma strukturę sinusoidy, co sprawia, że Paul (i wraz z nim widz) nigdy nie wie, czy kolejny krok na korytarzu oznacza przyniesienie obiadu, czy kolejną torturę. James Caan dotrzymuje jej kroku, świetnie grając samą twarzą i oczami. Jego Paul to człowiek, który musi desperacko kalkulować i używać swojego intelektu jako jedynej broni przeciwko fizycznej przewadze oprawcy.
Reiner nie epatuje krwią przez cały seans, dzięki czemu momenty gwałtownej przemocy uderzają ze zwielokrotnioną siłą. Słynna scena z młotem i kostkami Paula przeszła do legendy kina jako moment tak brutalny psychologicznie, że widzowie odwracają wzrok, mimo że reżyser operuje głównie sugestią i montażem. Film zachwyca precyzyjną strukturą. Dom Annie staje się osobnym bohaterem, labiryntem pełnym trzeszczących podłóg, zamkniętych drzwi i porcelanowych figurek, które stają się niemymi świadkami degradacji ludzkiej godności.
Wizualna strona filmu to genialny kontrast między nieskazitelną, białą pustką ośnieżonego Oregonu a dusznym, zagraconym wnętrzem domu Annie, który z każdym dniem kurczy się wokół bohatera. Produkcja ta stanowi genialną metaforę pułapki sukcesu i ceny, jaką artysta płaci za oczekiwania swoich odbiorców. King pisał tę historię jako odpowiedź na własne lęki związane z uzależnieniem i presją fanów. Zamiast widowiskowych ucieczek, otrzymujemy pojedynek dwóch umysłów, gdzie każde słowo i gest mają znaczenie strategiczne. Warstwa dźwiękowa, w której miarowe tykanie zegara miesza się z radosną muzyką klasyczną puszczaną przez Annie, potęguje stan totalnego dysonansu poznawczego. Finałowy akt, będący desperacką walką o życie, pozostawia widza w stanie emocjonalnego wyczerpania i z niepokojącą świadomością, że najmroczniejsze sekrety mogą kryć się za drzwiami najmilszych sąsiadów.
„Misery” to absolutne arcydzieło thrillera i jedna z najlepszych ekranizacji literatury w historii. Film zachwyca scenariuszem i aktorstwem. Udowadnia, że prawdziwy strach rodzi się z ludzkich obsesji, a nie z nadprzyrodzonych zjawisk. Jeżeli szukasz seansu, który od pierwszych minut złapie Cię za gardło i nie puści aż do napisów końcowych, dzieło Roba Reinera to pozycja, którą musisz znać.
