Spellbinder w reżyserii Janet Greek to lekki horror z elementami okultyzmu i romansu, który nie epatuje przemocą, lecz buduje napięcie i niepokój przez klimat i atmosferę. Spellbinder to film z lat 80., skromny budżetowo, ale z wyraźnym pomysłem — opowieść o czarownicach, magii, satanistycznym kulcie, zdradzie i manipulacji. Jego siła tkwi w tym, co niewypowiedziane i w sugestiach, które stopniowo wypełniają ekran. Jest to produkcja, która w ciekawy sposób łączy elementy romansu, thrillera i kina grozy, stanowiąc intrygujący, choć niedoceniony, przykład niskobudżetowego horroru lat 80.

Głównym bohaterem jest Jeff Mills (Tim Daly), młody i przystojny prawnik, typowy “yuppie” tamtych czasów. Pewnego wieczoru, wraz z przyjacielem, ratuje piękną i tajemniczą Mirandę (Kelly Preston) z rąk agresywnego mężczyzny. Zaczyna się niewinny romans – Miranda, z pozoru dziewczyna z problemami, wydaje się uosobieniem ideału. Jednak sielanka szybko ustępuje miejsca niepokojowi, gdy Jeff zostaje wplątany w sieć intryg, a na jaw wychodzi szokująca prawda: Miranda należy do sabatu czarownic oddającego cześć szatanowi.
To właśnie to zestawienie sielankowej opowieści o zakochaniu z motywami satanicznego horroru stanowi o oryginalności “Czarownicy”. Pierwsza połowa to niemal melodramat, podszyty jednak subtelnym przeczuciem nadchodzącej grozy. Druga część zdecydowanie skręca w stronę thrillera, gdzie stawka staje się wyjątkowo wysoka, a główny bohater wplątuje się w sieć iluzji, rytuałów i zdrady.

“Czarownica” (Spellbinder, 1988) to film, który unika epatowania makabrą, stawiając raczej na budowanie atmosfery i tajemnicy. Nie jest to typowy horror. Zamiast tego dostajemy stonowany, mroczny klimat, który wykorzystuje motywy czarnej magii i opresyjnego kultu. Scenografia osadzona w zamożnym Los Angeles w okresie bożonarodzeniowym tworzy ciekawy kontrast dla narastającej, pogańskiej grozy. Trochę krwi, trochę strachu, dużo sugestii i złowrogiej magii.
Gra aktorska Kelly Preston jako Mirandy jest hipnotyzująca. Aktorka doskonale oddaje dwoistość swojej postaci – z jednej strony kruchej i uroczej, z drugiej skrywającej mroczną, demoniczną tajemnicę.

Jednym z najczęściej chwalonych elementów filmu jest jego zakończenie. “Czarownica” serwuje zwrot akcji, który, choć może nie jest całkiem rewolucyjny, stanowi mocny punkt i nadaje filmowi gorzki posmak. Niektórzy widzowie mogą być zaskoczeni tym, że zło, w tym przypadku uosabiane przez potężny krąg czarownic, niekoniecznie musi zostać pokonane w hollywoodzkim stylu.

“Czarownica” (Spellbinder, 1988) to pozycja obowiązkowa dla fanów kina grozy lat 80., którzy cenią sobie klimat i narrację bardziej niż efekty specjalne. To film, który jest zdecydowanie wart odkrycia na nowo. Dziwi jego niska rozpoznawalność i małe oceny – to solidnie zrealizowana historia o sile miłości w obliczu okultystycznego zła, z satysfakcjonującym, choć nie dla każdego akceptowalnym, finałem.

Czy warto obejrzeć Czarownicę?

Tak — Spellbinder to film, który może nie przeraża tak, jak horrory gore, ale zostaje w pamięci dzięki atmosferze, tajemnicy i pięknu złowrogich rytuałów. Dla tych, którzy cenią horror okultystyczny, klimatyczne napięcie i historie, w których magia jest czymś więcej niż tylko efektami specjalnymi — Czarownica to świetny wybór.