Category Archives: Science Fiction – Horrror

Graham Masterton, Horror Nadprzyrodzony, Science Fiction – Horrror

Drzwi, do których nie powinieneś pukać: Strażnicy piekła – Graham Masterton

„Strażnicy piekła” (oryg. The Doorkeepers) autorstwa Grahama Mastertona to powieść zaskakująca, nietypowa i wykraczająca poza ramy zwykłego horroru. Brytyjski mistrz grozy zamiast klasycznej grozy serwuje mroczne urban fantasy połączone z thrillerem i koncepcją światów równoległych. Książka od pierwszych stron wciąga czytelnika w wir wydarzeń. Niezwykle udana, warta uwagi, pozycja dla każdego, kto szuka szalonej przygody z dreszczykiem.

strażnicy piekła

Mroczna historia zaczyna się dramatycznie. Z fal Tamizy zostają wyłowione makabrycznie okaleczone zwłoki młodej Amerykanki, Julii Winward. Jej brat Joshua – weterynarz z Kalifornii – rzuca wszystko i wyrusza do Londynu razem ze swoją partnerką Nancy. Chce zrozumieć, co stało się z jego siostrą.

Tyle że na miejscu nic nie układa się w logiczną całość. Mieszkanie, które wynajmowała Julia, znajduje się przy ulicy wymazanej z map od czasów II wojny światowej. Firma, w której pracowała, zbankrutowała kilkadziesiąt lat temu. Joshua trafia na ślad alternatywnej metropolii. Odkrywa, że tuż obok naszej rzeczywistości istnieją równoległe wersje wymiarów, w których rządzi terror, a wejść do nich pilnują tajemnicze, zakapturzone istoty.

Masterton pisze niezwykle lekko, dynamicznie i bez zbędnego lania wody. Prowadzi akcję z szybkością uciekającego pociągu. Krótkie zdania dodają rytmu, a plastyczne opisy potrafią wręcz namacalnie odmalować brudne uliczki alternatywnego Londynu.

Klimat książki przypomina senny koszmar, z którego nie można się wybudzić. Londyn w wykonaniu Mastertona nie ma w sobie nic z pocztówkowego uroku. Duszna, obca i niepokojąca przestrzeń, w której znane zasady fizyki oraz logiki przestają obowiązywać. Napięcie rośnie z każdym otwarciem kolejnych drzwi. Czytelnik czuje stały chłód na karku, zastanawiając się, jaka nowa, spaczona wersja rzeczywistości czeka za kolejnym rogiem.

Tytułowi Strażnicy to zakapturzeni, bezwzględni oprawcy, którzy tropią ludzi przekraczających granice światów. Szerzą swoją ideologię ogniem i mieczem. Nie brakuje tu opisów okrucieństwa i wymyślnych narzędzi tortur, takich jak chociażby mrożąca krew w żyłach „Święta Harfa”. Choć nie jest to festiwal gore nawiązujący do klasycznego demonizmu, elementy grozy i krwawe sceny są intensywne, wyraziste i potrafią wywołać dreszcz przerażenia.

Czy warto dać się wciągnąć?
Zdecydowanie warto. „Strażnicy piekła” to jedna z najbardziej oryginalnych i niesłusznie zapomnianych powieści w dorobku Mastertona. Jeśli lubisz historie z motywem światów równoległych, mroczne tajemnice i ciągłą akcję, będziesz bawić się wyśmienicie.

H.G. Wells, Science Fiction – Horrror

Wyspa doktora Moreau – Herbert George Wells

H.G. Wells stworzył dzieło, które do dziś pozostaje bezlitosną, biologiczną analizą ludzkiego sumienia. Wyspa doktora Moreau to nie tylko perła w koronie wczesnego science fiction, ale przede wszystkim porażający koszmar biologiczny, w którym granica między człowiekiem a zwierzęciem zostaje zatarta w krwawym, chirurgicznym kalejdoskopie. Wells bawi się konwencją powieści przygodowej oraz morskiej rozbitkowej epopei, przeobrażając ją w klaustrofobiczne studium obłędu, pychy i naukowej roszczeniowości. Klimat opowieści gęstnieje z każdym krokiem po bezimiennej pacyficznej wyspie – przesiąkniętej zapachem fenolu, krzykiem torturowanych stworzeń oraz podskórnym paraliżującym lękiem przed atawistyczną naturą, której nie da się w pełni poskromić.

wyspa doktora moreau

Intryga zawiązuje się w momencie, gdy Edward Prendick, jedyny ocalały z katastrofy morskiej, zostaje uratowany i trafia na odciętą od świata wyspę. Miejsce to okazuje się prywatnym, groteskowym królestwem wygnanego z Anglii doktora Moreau. Wells misternie buduje mechanikę tego izolowanego mikrokosmosu, gdzie w mrocznych laboratoriach – zwanych przez mieszkańców „Domem Bólu” – dokonywana jest wiwisekcja i chirurgiczna humanizacja zwierząt. Pościg za stworzeniem formy doskonałej przeobraża się w pełen napięcia, nieustanny stan zagrożenia ze strony czających się w dżungli „Ludzi-Zwierząt”.

Centralnym punktem psychologicznym powieści jest tragizm istot stworzonych przez Moreau. Postacie zmuszane do recytowania Prawa mającego powstrzymać ich pierwotne instynkty – to bolesny portret istot rozdartych między narzuconą moralnością a nieuchronną biologiczną regresją. Z kolei sam doktor Moreau uosabia socjopatyczny chłód czystego intelektu pozbawionego empatii: boga-rzemieślnika, dla którego cierpienie tkanki jest jedynie małym kosztorysem na drodze do ewolucyjnego triumfu.

Wells operuje językiem ascetycznym, wręcz sprawozdawczym, co zderzone z makabryczną treścią wywołuje piorunujący efekt. Dziennikarska precyzja opisów, pozbawiona akademickiego nadęcia, idealnie nadaje tempo narracji. Od powolnego odkrywania tajemnic wyspy, po gwałtowny, krwawy chaos ucieczki i próby zachowania własnego człowieczeństwa.

Pod sztafażem XIX-wiecznego thrillera naukowego Wyspa doktora Moreau uderza w najbardziej egzystencjalne struny ludzkiej tożsamości. Wells zadaje uniwersalne, niezwykle mroczne pytanie: czy to, co nazywamy „człowieczeństwem”, jest trwałym fundamentem duszy, czy zaledwie cienką, kruchą warstwą lakieru, nakładaną na nieujarzmioną brutalność natury? Twórcza obsesja Moreau staje się przerażającą metaforą bezmyślnego zastępowania boga przez naukę, która bez kompasu etycznego zamienia się w koszmar. Prawdziwy, metafizyczny wstrząs następuje jednak w finale – gdy bohater powraca do cywilizacji i w twarzach zwykłych przechodniów nie potrafi już dostrzec ludzi, lecz jedynie zamaskowane zwierzęta, czekające na moment, by zrzucić więzy Prawa.

Werdykt: Biologiczny Nokaut
Wyspa doktora Moreau to absolutny klasyk, który po dekadach wciąż poraża swoją aktualnością, serwując czytelnikowi wybitną mieszankę mrocznej fantastyki i bezlitosnego traktatu filozoficznego. To pozycja obowiązkowa dla każdego wielbiciela horroru medycznego, fantastyki naukowej oraz historii o przekraczaniu zakazanych granic, która bez wątpienia musi ozdobić półkę z najważniejszymi dziełami gatunku.

Horror Psychologiczny, Science Fiction – Horrror, Stephen King

Thriller science fiction Pod Kopułą – Stephen King

Gdyby William Golding pisząc „Władcę Much” zamiast bezludnej wyspy użył gigantycznej, niewidzialnej szklanki z Ikei, a zamiast dzieci zamknął w niej bandę dorosłych Amerykanów z prowincji, to myślę, że wynik tego eksperymentu wyglądałby dokładnie jak w powieści„Pod Kopułą” Stephena Kinga.

pod kopułą

„Pod Kopułą” to ponad tysiącstronicowa, literacka wiwisekcja małego miasteczka. Król Horroru postanowił sprawdzić, jak szybko nowoczesne społeczeństwo potrafi zdziczeć, gdy odetnie mu się dopływ świeżego powietrza i prawa.

Szybki rzut oka na tę cegłę
Krwawe trofeum: Za bezlitosną, makabryczną i absolutnie genialną scenę opadnięcia Kopuły. Moment, w którym niczego niespodziewający się świstak zostaje przecięty na pół, a przelatujący samolot rozbija się o barierę, to czysta, chirurgiczna groza.

Zgrzyt: Samo wyjaśnienie pochodzenia Kopuły w finale. Kiedy po 900 stronach budowania genialnego napięcia dowiadujesz się, kto za tym stoi, masz ochotę cisnąć tą grubą cegłą w okno. Nie robisz tego tylko dlatego, że książka kosztowała fortunę, a okno mogłoby nie wytrzymać.



Wyobraź sobie piękny, jesienny dzień w stanie Maine. Nagle na miasteczko Chester’s Mill spada niewidzialna, niezniszczalna i półprzepuszczalna bariera. Według oficjalnych opisów fabuły akcja zamyka się w zaledwie ośmiu dniach, ale dzieje się tam tyle, ile w przeciętnym kraju trzeciego świata podczas rewolucji. Samoloty rozbijają się o niewidoczną ścianę, samochody eksplodują, a szefowi policji na dzień dobry wybucha rozrusznik serca.

King nie bawi się w powolne podchody. Wrzuca nas w sam środek chaosu, gdzie główny bohater, Dale „Barbie” Barbara (były wojskowy, a obecnie kucharz), próbuje zachować resztki zdrowego rozsądku w świecie, który właśnie oszalał. Naprzeciw niego staje James „Big Jim” Rennie – lokalny politykier, handlarz amfetaminą i podręcznikowy psychopata. W zaistniałej katastrofie widzi on idealną okazję, by ogłosić się absolutnym dyktatorem miasteczka.

Styl Kinga przypomina stary, dobry amerykański krążownik szos: jest potężny i momentami sunie niespiesznie przez obyczajowe niuanse, ale jak już przyspieszy, to wgniata w fotel. Dialogi iskrzą, a wielowątkowa konstrukcja sprawia, że przez te tysiąc stron płynie się jak na fali adrenaliny.

Jeśli szukasz tu klasycznych potworów z bagien, wampirów czy zębatych klaunów z kanałów – zapomnij. Największym potworem w tej powieści jest człowiek.

King po mistrzowsku buduje klimat osaczenia. Powietrze pod Kopułą staje się coraz bardziej stęchłe, spaliny z aut nie mają dokąd uciec, a zasoby powoli się kończą. Ten ekologiczno-socjologiczny thriller mocno trzyma za gardło od pierwszej do ostatniej strony.

Oczywiście fani czystej grozy i gore też dostaną coś dla siebie. Syn Big Jima, Junior Rennie, cierpiący na potworne migreny spowodowane guzem mózgu, to chodzący koszmar. Sceny z jego udziałem – zwłaszcza te w mrocznej spiżarni z ciałami ofiar – są tak makabryczne i pełne chorego napięcia, że potrafią zepsuć apetyt na resztę dnia. Autor nie szczędzi nam brutalności: od pękających czaszek po brutalne morderstwa i masakryczną, toksyczną burzę ogniową w finale.

Statystyki Grozy
Prawdziwe monstrum nie potrzebuje kłów. Wystarczy mu odrobina władzy i odcięcie od reszty świata.

Body count: 9.5/10 (Pod koniec lektury populacja miasteczka kurczy się szybciej niż zapasy masła w dyskoncie przed niedzielą niehandlową).

Poziom adrenaliny: Wysoki (Zwłaszcza w drugiej połowie, gdy zaczyna brakować tlenu).

Ilość zużytej sztucznej krwi: Całe cysterny (Finałowa katastrofa to absolutne, krwawe piekło).

Mój werdykt w jednym zdaniu
To monumentalne, bezlitosne studium ludzkiego upadku, które pomimo lekko rozczarowującego, kosmicznego finału bawi i przeraża z intensywnością najlepszego thrillera survivalowego w historii.

Dla kogo jest ta powieść?
Czytaj, jeśli: Uwielbiasz wielowątkowe opowieści, fascynuje Cię psychologia tłumu w momentach kryzysu i chcesz zobaczyć, jak genialnie King potrafi rozpisać portrety kilkudziesięciu różnych bohaterów.

Odpuść, jeśli: Cierpisz na ciężką klaustrofobię, masz uczulenie na grube, tysiącstronicowe tomiszcza lub oczekujesz od horroru wyłącznie zjawisk nadprzyrodzonych i logicznego, satysfakcjonującego zakończenia sci-fi.