Od zmierzchu do świtu – Krwawy neon, ryk silników i zapach taniej tequili zmieszany z prochem strzelniczym. Robert Rodriguez i Quentin Tarantino zapraszają na szaloną przejażdżkę, która w połowie drogi zmienia pas ruchu i wjeżdża prosto w objęcia totalnego szaleństwa.

Mamy do czynienia z absolutnym arcydziełem kina klasy B, które paradoksalnie dysponuje hollywoodzkim budżetem i genialną obsadą. Reżyser idealnie wyczuł pulpowy klimat. Stworzył dzieło bezkompromisowe, które bawi i szokuje nawet po wielu latach od premiery. Seans dostarcza czystej, nieskrępowanej adrenaliny. Twórcy genialnie połączyli dwa skrajnie różne gatunki filmowe, co mogło skończyć się katastrofą, a stało się kamieniem milowym rozrywkowego kina grozy.

Bracia Gecko uciekają przed wymiarem sprawiedliwości po krwawym napadzie na bank. Starszy, Seth, próbuje zachować zimną krew, podczas gdy młodszy, Richard, to nieobliczalny psychopata. Po drodze biorą jako zakładników pastora z dwójką dzieci. Cała grupa zamierza przeczekać noc w ekscentrycznym barze dla motocyklistów o wdzięcznej nazwie Titty Twister. Lokal leży tuż za meksykańską granicą. Scenariusz sprytnie zwodzi widza, budując klasyczny, brudny kryminał, by w najmniej oczekiwanym momencie rzucić bohaterów w sam środek krwiożerczego koszmaru.

Prawdziwe szaleństwo wybucha, gdy pracownicy baru zdejmują ludzkie maski. Zamiast skąpo ubranych tancerek i barmanów, na scenę wkraczają monstrualne, drapieżne wampiry. Nie mają one nic wspólnego z romantycznymi arystokratami. Bestie są obrzydliwe, brutalne i piekielnie głodne. Ekran szybko spływa hektolitrami juchy. Twórcy serwują nam widowiskowy pokaz gore, pełen odpadających kończyn, eksplodujących ciał i improwizowanej broni. Przemoc ma charakter przerysowany, komiksowy, dzięki czemu zamiast mdłości wywołuje raczej szeroki uśmiech na twarzy fana gatunku.

Atmosfera gęstnieje z każdą minutą spędzoną w meksykańskim klubie. Początkowy niepokój związany z obecnością nieprzewidywalnych przestępców ustępuje miejsca klaustrofobicznej paranoi. Knajpa staje się pułapką bez wyjścia. Osaczeni bohaterowie muszą walczyć o przetrwanie w dusznych, zadymionych pomieszczeniach. Rodriguez mistrzowsko buduje poczucie odizolowania od świata zewnętrznego. Przez całą drugą połowę seansu czujemy pot i brud tego przeklętego miejsca.

George Clooney jako Seth Gecko błyszczy charyzmą, tworząc jedną z najbardziej ikonicznych ról w swojej karierze. Sam Quentin Tarantino dotrzymuje mu kroku, bezbłędnie wcielając się w niezrównoważonego brata. Harvey Keitel wnosi do produkcji sporo powagi jako przeżywający kryzys wiary pastor. Scenografia zasługuje na najwyższe uznanie. Sam bar Titty Twister, zbudowany na środku pustyni, wygląda niesamowicie widowiskowo. Brudne wnętrza, neonowe oświetlenie oraz dynamiczne zdjęcia potęgują wrażenie obcowania z mrocznym komiksem.

Czy warto obejrzeć?
Pozycja pozostaje obowiązkowym punktem programu dla każdego miłośnika mocnych wrażeń i czarnego humoru. Scenariusz posiada drobne przestoje w środkowej części, tuż przed wielką transformacją baru. Te drobne wady znikają jednak w morzu kapitalnej zabawy i kultowych dialogów. Od zmierzchu do świtu nie bierze jeńców i bawi tak samo dobrze za każdym razem.

Zwiastun Od zmierzchu do świtu

Kontynuujemy arktyczną rzeź. Choć mogłoby się wydawać, że po masakrze w Barrow nie ma już czego zbierać, „30 dni mroku: Czas ciemności” (30 Days of Night: Dark Days) z 2010 roku w reżyserii Bena Ketai udowadnia, że zemsta najlepiej smakuje na zimno – i to z dużą domieszką ołowiu. Jeśli pierwsza część była survival horrorem, to kontynuacja skręca mocno w stronę mrocznego kina akcji, które przypomina brudną, podziemną walkę z miejską plagą.

Tym razem zmieniamy scenerię z mroźnej Alaski na deszczowe i duszne Los Angeles. „Czas ciemności” to produkcja o innym charakterze niż oryginał – czuć tu mniejszy budżet, ale twórcy nadrabiają to bezkompromisowością i klimatem rodem z komiksów noir. To film dla tych, którzy chcą zobaczyć, jak ofiara zmienia się w myśliwego. Nie ma już chowania się po piwnicach; teraz to wampiry powinny zacząć się bać.

Fabuła skupia się na Stelli (tym razem granej przez Kiele Sanchez), która jako jedna z niewielu przetrwała piekło w Barrow. Stella nie zamierza jednak siedzieć cicho – podróżuje po świecie, próbując uświadomić ludziom istnienie wampirów. Gdy trafia na grupę zawodowych łowców, którzy również stracili bliskich, postanawia uderzyć prosto w serce ciemności: odnaleźć Lilith, królową odpowiedzialną za atak na jej miasto.

Scenariusz porzuca klaustrofobię na rzecz partyzanckiej wojny w kanałach i opuszczonych budynkach. To ciekawa ewolucja bohaterki – Stella z przerażonej kobiety staje się twardą, niemal obsesyjną mścicielką. Dynamika między nią a grupą łowców nadaje całości charakteru „brudnej dwunastki” w świecie nieumarłych.

Pod kątem elementów grozy film stawia na brutalne konfrontacje. Wampiry wciąż są tymi samymi, drapieżnymi bestiami o rekinich zębach, ale tym razem walczą z przeciwnikiem, który jest uzbrojony po zęby w lampy UV i broń palną. Czy film straszy? Bardziej wywołuje adrenalinę. Sceny walk są surowe, krwawe i pełne efektów specjalnych, co fani oryginału z pewnością docenią.

Klimat zmienia się z mroźnej bieli na „miejski brud”. Los Angeles w obiektywie Ketai to miasto wiecznej nocy, pełne cieni i niebezpiecznych zaułków. Nastrój jest pesymistyczny i ciężki – czuć, że bohaterowie są na straconej pozycji, a ich walka to desperacka próba zachowania resztek człowieczeństwa.

Mimo mniejszej skali produkcji, wizualnie film trzyma fason. Zmiana aktorki wcielającej się w Stellę jest odczuwalna, ale Kiele Sanchez radzi sobie świetnie, oddając ból i determinację swojej postaci. Zdjęcia są ciemne, często operujące kontrastami, co maskuje niedociągnięcia budżetowe i buduje komiksowy sznyt. Warto zwrócić uwagę na postać Lilith – jest wyniosła, okrutna i stanowi godną przeciwniczkę dla Stelli.

Mój werdykt: To solidny sequel, który zamiast kopiować oryginał, obiera własną drogę. Jeśli zaakceptujecie zmianę tempa i skali, dostaniecie satysfakcjonującą, krwawą opowieść o zemście, która nie bierze jeńców.

Szybki podgląd:

Body count: Bardzo wysoki. Wampiry padają gęsto, a ludzkie straty są równie dotkliwe.

Klimat: Brudne miejskie noir, deszcz, kanały i zapach prochu zmieszany z krwią.

Elementy grozy: Brutalne egzekucje, drapieżne wampiry i duszna atmosfera podziemnego polowania.

Największy atut: Przemiana głównej bohaterki w bezwzględną łowczynię i bezkompromisowe sceny walki.

Oglądaj, jeśli: Podobały Ci się wampiry z pierwszej części i chcesz zobaczyć ich dalszą rzeź w miejskich dekoracjach.
Odpuść, jeśli: Liczysz na epicki rozmach pierwszej części i Josha Hartnetta – to kino bardziej kameralne i surowe.

Zwiastun filmu „30 dni mroku: Czas ciemności”