Tuż po zmroku – Arcadian – Wyobraź sobie, że absolutny koniec świata nie przychodzi z hukiem atomowych eksplozji, ale w złowrogiej ciszy, która zapada w momencie, gdy słońce chowa się za horyzontem. Jeśli dorzucisz do tego Nicolasa Cage’a w roli zdeterminowanego ojca walczącego o przetrwanie synów, dostajesz miks, który jest całkiem strawny, szczególnie dla fanów filmów postapokaliptycznych. Tuż po zmroku (Arcadian, reż. Benjamin Brewer) to horror, który był dla mnie zaskoczeniem i trzymał mnie w napięciu znacznie mocniej, niż się spodziewałem.

Plusy i Minusy
Krwawe trofeum: Za fenomenalny, unikalny i wyjątkowo przerażający design potworów oraz absolutnie genialnie zrealizowaną scenę oblężenia wiejskiego domu.

Zgrzyt: Nieprzemyślane, głupiutkie decyzje nastoletnich bohaterów w drugim akcie.

Fabuła wrzuca nas w sam środek rozpadającego się świata. Paul (Nicolas Cage) wychowuje dwóch nastoletnich synów, Josepha i Thomasa na odosobnionej farmie. Gdy zapada zmrok, drzwi muszą być zabite deskami, a wszyscy mają znajdować się wewnątrz. Za progiem czekają bowiem tajemnicze, drapieżne bestie, które wychodzą na żer wyłącznie nocą. Problem pojawia się w momencie, gdy jeden z chłopców nie wraca do domu przed zachodem słońca. Ojciec musi opuścić bezpieczną kryjówkę, by go odnaleźć. Od tego momentu ustabilizowane życie rodziny rozpada się jak domek z kart.

Tuż po zmroku nie cacka się z widzami – napięcie jest gęste, a sceny walki o przetrwanie potrafią wywołać szybkie kołatanie serca. Ale prawdziwą gwiazdą są tu same potwory. Benjamin Brewer zaserwował nam stwory, które wyglądają jak wyciągnięte z surrealistycznego, sennego koszmaru. O nienaturalnie długich kończynach, przerażającej anatomii i wręcz hipnotyzująco-niepokojących ruchach. Kiedy te stwory próbują taranować drzwi lub drapać w okiennice, poziom adrenaliny szybuje w górę. Chociaż film operuje głównie klimatem i lękiem przed tym co czai się w ciemnościach, nie brakuje tu krwawych i brutalnych momentów.

Gęstniejący z każdą chwilą i oszczędny w środkach klimat to potężna zaleta tej produkcji. Zdjęcia są surowe, utrzymane w chłodnych, naturalnych barwach, co świetnie podkreśla beznadziejność sytuacji, w jakiej znaleźli się bohaterowie. Kamera bardzo blisko trzyma się postaci, potęgując uczucie klaustrofobii i osaczenia. Do tego dochodzi oszczędna, ale niezwykle efektywna ścieżka dźwiękowa – zgrzyty, pukania i organiczne odgłosy wydawane przez bestie robią dobrą robotę.

Aktorsko film stoi na naprawdę wysokim poziomie. Nicolas Cage nie szarżuje tak, jak ma to w zwyczaju. Gra powściągliwie, dojrzałe i z dużą dawką emocjonalnej prawdy jako ojciec gotowy do największych poświęceń. Młodzi aktorzy (Jaeden Martell oraz Maxwell Jenkins) dotrzymują mu kroku, tworząc przekonującą relację braci o zupełnie odmiennych charakterach.

Licznik Trupów & Skala Gore

Ciała poległych: 6/10

Poziom adrenaliny: Wysoki (szczególnie podczas nocnych sekwencji)

Ilość zużytego sztucznego osocza: Sporo, ale z klasą – bez zbędnego epatowania obrzydliwością, za to z mocnym uderzeniem w kluczowych momentach.

Dla kogo ten film ?

Oglądaj, jeśli:

Uwielbiasz motyw survivalu i nastrojowe kino postapokaliptyczne w stylu Cichego miejsca. Szukasz horroru z naprawdę unikalnym, przerażającym wyglądem potworów.

Odpuść, jeśli:

Denerwują Cię sytuacje, w których nastoletni bohaterowie podejmują nierozsądne decyzje, a w ich zachowaniu trudno o logikę. Oczekujesz dynamiki taniego slashera i ciągłej akcji od pierwszej do ostatniej minuty.