Category Archives: Horror Psychologiczny

Demony, Horror Psychologiczny, Opętanie

Horror Złowrogi – Nefarious (2023)

„Nefarious” (2023) to jak kubeł lodowatej wody wylany prosto na głowę. Jako entuzjasta horroru powiem Ci szczerze: ten film to fenomen, ale z zupełnie innych powodów niż reszta.

To nie jest horror, który oglądasz dla „fajerwerków”. To horror, którego słuchasz z rosnącym przerażeniem. To niemal „teatr telewizji” osadzony w celi śmierci, gdzie jedyną bronią jest słowo, a stawką – dosłownie – Twoja dusza.

nefarious

„Nefarious” – Wywiad z Demonem
Dr James Martin, zdeklarowany ateista i psychiatra, przybywa do więzienia, aby ocenić poczytalność Edwarda Wayne’a Brady’ego – seryjnego mordercy, który ma zostać stracony jeszcze tego samego wieczoru. Jeśli James uzna go za chorego psychicznie, egzekucja zostanie wstrzymana. Problem w tym, że Edward twierdzi, iż nie jest mordercą, lecz demonem o imieniu Nefarious, który chce, by egzekucja doszła do skutku.

Sean Patrick Flanery – Bezbłędne Opętanie
Powiem to z pełną odpowiedzialnością: to, co zrobił tu Sean Patrick Flanery, to majstersztyk. Jako fan gatunku widziałem setki opętań, ale on nie potrzebuje charakteryzacji, wykręcania kończyn ani rzygania grochówką. On zmienia się w demona za pomocą tików nerwowych, zmiany głosu i spojrzenia, od którego robi się zimno. Obserwowanie, jak „przełącza się” między przerażonym Edwardem a lodowato inteligentnym Nefariousem, to czysta aktorska groza.

Horror Intelektualny – Słowa tną mocniej niż skalpel
To, co mnie w tym filmie najbardziej „rozbroiło”, to fakt, że Nefarious nie warczy i nie rzuca łaciną. On argumentuje. Wykłada Jamesowi (i nam, widzom) plan zniszczenia ludzkości w sposób tak logiczny, cyniczny i spokojny, że włosy stają dęba. To horror ideologiczny, który przypominał mi Listy starego diabła do młodego C.S. Lewisa. Przeraża nie to, że demon jest silny, ale to, jak dobrze nas zna i jak bardzo nami gardzi.

Klaustrofobia Celi Śmierci
Uwielbiam filmy osadzone w jednej lokalizacji. Tutaj czułem ten ciężar murów więziennych i tykający zegar. James, pewny siebie racjonalista, zostaje powoli wciągnięty w grę, której nie rozumie. Napięcie nie wynika z tego, czy demon wyskoczy z cienia, ale z tego, czy James uwierzy w to, co słyszy, zanim będzie za późno.

Moja subiektywna opinia
Dla mnie Nefarious to film kontrowersyjny, ale niesamowicie odświeżający.

Brak efektów specjalnych: To może być minus dla kogoś, kto szuka Egzorcysty, ale dla mnie to ogromna zaleta. Groza tkwi w psychologii.

Przesłanie: Film ma mocne zacięcie teologiczne i filozoficzne. Można się z nim zgadzać lub nie, ale jako entuzjasta doceniam, że horror zmusił mnie do myślenia o naturze zła w sposób, o którym zapomniało współczesne Hollywood.

Mój Werdykt: Pojedynek na Słowa i Dusze
Jeżeli lubisz:

– Horrory psychologiczne oparte na dialogu i napięciu.

– Filmy o opętaniu, które unikają gatunkowych klisz.

– Produkcje, które stawiają trudne pytania o moralność i wiarę.

…to „Nefarious” jest pozycją obowiązkową. Przygotuj się na seans, który zostawi Cię w głębokiej zadumie długo po napisach końcowych.

Filmy-Wilkołaki, Horror Psychologiczny

Horror o wilkołakach – Żądza Krwi (Bloodthirsty 2020)

Nie da się ukryć, że jako wierny fan wilkołaków, zawsze szukam czegoś, co odświeży ten nieco zakurzony gatunek. I wtedy natrafiłem na film „Żądza Krwi” (Bloodthirsty, 2020). Ten film to nie jest kolejna opowieść o facecie, któremu rosną włosy na dłoniach podczas pełni. To intymny, niemal klaustrofobiczny body horror o cenie ambicji. Poczułem go całą skórą, bo zamiast na akcję, stawia na powolne, bolesne przeobrażenie duszy i ciała.

wilkolaki

Grey to młoda piosenkarka indie, która odnosi sukcesy, ale walczy z przerażającymi wizjami. Kiedy dostaje zaproszenie do odludnego studia legendarnego (i owianego złą sławą) producenta Vaughna Sillsa, decyduje się tam pojechać ze swoją dziewczyną. Vaughn ma pomóc jej nagrać album życia, ale jego metody są… specyficzne. Grey zaczyna pragnąć surowego mięsa, a jej muzyka staje się coraz bardziej drapieżna.

To, co w tym filmie uwielbiam, to połączenie procesu twórczego z metamorfozą. Grey pisze piosenki, które są coraz lepsze, im bardziej staje się „zwierzęciem”. Jako entuzjasta horroru widzę tu genialną metaforę: sztuka to karmienie się własnym bólem i krwią. Ścieżka dźwiękowa jest tu fenomenalna – te piosenki naprawdę brzmią jak coś, co mogłoby powstać w środku lasu, w głowie kogoś, kto powoli traci człowieczeństwo.



Klimat izolacji jest tu niemal fizyczny. Studio w lesie, otoczone śniegiem, staje się dla Grey klatką, ale też jedynym miejscem, gdzie może być sobą. Vaughn Sills (w tej roli świetny Greg Bryk) jest jak wąż kusiciel. Obserwowanie ich relacji – tego przeciągania liny między mentorem a ofiarą – sprawiało, że czułem ogromny niepokój. Nie wiedziałem, czy on chce jej pomóc, czy po prostu chce ją „zjeść”.

Niesamowite wrażenie robią zmiany zachodzące w Grey – jej skóra, oczy, sposób, w jaki patrzy na swoją dziewczynę – są subtelne, a przez to o wiele bardziej przerażające. Kiedy w końcu dochodzi do kulminacji, jest ona surowa, krwawa i bardzo pierwotna. To nie jest „fajny” wilkołak z filmów akcji. To bolesna anomalia natury.

„Żądza Krwi” przypomniała mi, dlaczego tak bardzo lubię kanadyjskie horrory (w stylu klasycznego Ginger Snaps). One zawsze mają w sobie jakąś taką melancholię i brud.

Grey: Jej przemiana nie jest tylko fizyczna. To film o akceptacji własnej, mrocznej natury. Czułem jej strach, ale też tę dziwną, perwersyjną ekscytację, gdy w końcu przestaje brać leki hamujące jej instynkty.

Finał: Bez spoilerów – końcówka domyka wątek rodzinnych tajemnic w sposób, który może wydawać się znajomy, ale w tym mroźnym klimacie siada idealnie.

Mój Werdykt: Perełka dla koneserów “Slow-burn”
Jeżeli szukasz:

– Horroru, który jest artystyczny i nastrojowy.

– Nowego spojrzenia na mit wilkołaka (bez kiczu).

– Opowieści o tym, że wielka kariera wymaga poświęcenia dosłownie wszystkiego.

…to „Żądza Krwi” jest filmem dla Ciebie. To idealny seans na zimny wieczór, najlepiej z herbatą (albo czymś mocniejszym, jeśli poczujesz głód).

Diabeł, Horror Psychologiczny, Nawiedzony Dom

Dom na mokradłach (A House on the Bayou, 2021)

Wchodzimy w lepkie, duszne i parne rejony Luizjany. Przyznam Ci szczerze: kiedy odpalałem „Dom na mokradłach” (A House on the Bayou), spodziewałem się kolejnego, generycznego home invasion, gdzie grupa zamaskowanych psycholi wpada do domu i robi rzeźnię.

dom na mokradłach

Mocno się pomyliłem. Ten film to przebiegła bestia, która udaje jeden gatunek, by w połowie drogi skoczyć Ci do gardła z czymś zupełnie innym. Jako gość, który widział już tysiące „strasznych domków na odludziu”, doceniam, jak ten film bawi się moimi oczekiwaniami.

Jessica i John, małżeństwo w kryzysie (on zawalił, ona próbuje wybaczyć), zabierają córkę na wakacje do luksusowego domu na bagnach Luizjany. Chcą „naprawić relację”, ale atmosfera jest tak gęsta od wzajemnych pretensji, że można by ją kroić nożem. Wtedy w ich drzwiach staje Isaac – uśmiechnięty, nienagannie uprzejmy chłopak z okolicy, który wraz ze swoim „Dziaduniem” wprasza się na kolację.

Najlepsza część tego filmu? Napięcie. Scena wspólnej kolacji to dla mnie majstersztyk budowania dyskomfortu. Siedziałem na krawędzi fotela, patrząc na Isaaca, który jest tak uprzejmy, że aż przerażający. To ten rodzaj strachu, w którym nie boisz się potwora w szafie, ale tego, co ten dziwny gość powie przy stole i dlaczego tak dziwnie patrzy na Twoją rodzinę.

To, co mnie w tym filmie „kupiło”, to fakt, że on nie opowiada o walce dobra ze złem. On opowiada o karmie. Jako entuzjasta horroru uwielbiam motyw, w którym nadprzyrodzone siły (lub ich sugestia) stają się sędzią i katem. John, mąż, jest postacią tak irytującą i śliską, że w pewnym momencie zacząłem kibicować tym „złym”, żeby sprawili mu porządną lekcję.

Realizacja jest świetna – te bagna, te owady brzęczące w tle i dom, który z luksusowej rezydencji zmienia się w klaustrofobiczną pułapkę. Nie ma tu tanich jumpscare’ów. Jest za to narastające poczucie, że z tych mokradeł nie da się po prostu wyjechać, bo one „wiedzą”, co nabroiłeś.

Dla mnie ten film to takie „Funny Games” skrzyżowane z ludowym wierzeniem.

Isaac: Jacob Lofland w tej roli jest genialny. Jest jak wąż – niby spokojny, ale wiesz, że zaraz ukąsi.

Twist: Finał może być dla niektórych kontrowersyjny (idzie w stronę metafizyczną), ale dla mnie był odświeżający. Lubię, gdy horror mówi: „Twoje grzechy cię znajdą, nieważne jak głęboko w bagnie się schowasz”.

Mój Werdykt: Solidna „Blumhouse’owa” niespodzianka

Jeżeli lubisz:

– Filmy home invasion, które nie są oczywiste.

– Duszny, południowy klimat.

– Historie, w których sprawiedliwość jest brutalna i nieuchronna.

…to „Dom na mokradłach” Cię nie zawiedzie. To idealny film na wieczór, kiedy masz ochotę na coś, co zaczyna się jak dramat, a kończy jak lekcja moralności prosto z piekła.