Category Archives: Horror Psychologiczny

Gore, Horror Psychologiczny, Slasher

X (2022) – horror w oparach seksu

„X” (2022) w reżyserii Ti Westa to nie jest zwykły slasher – to list miłosny do kina klasy B, który jednocześnie wbija szpilę w nasze lęki przed starością i przemijaniem. To kino surowe, brutalne i niesamowicie stylowe.

x horror slasher

„X” – Film, krew i teksańska gorączka
Rok 1979. Grupa ambitnych filmowców wynajmuje chatkę na odludnej farmie w Teksasie, aby nakręcić film dla dorosłych pt. „Córki farmera”. Ich celem jest sława i pieniądze. Jednak starsze małżeństwo, które wynajmuje im posiadłość, skrywa mroczne, krwawe sekrety. Kiedy słońce zachodzi, młodość ekipy filmowej staje się solą w oku gospodarzy, a noc zmienia się w krwawy bój o przetrwanie.

Hołd dla klasyki, ale z pazurem
Wizualnie „X” to majstersztyk, który czerpie garściami z Teksańskiej masakry piłą mechaniczną. Ziarnisty obraz, duszna atmosfera i powolne budowanie napięcia sprawiają, że czujesz ten teksański piach w zębach. Ti West nie kopiuje ślepo klasyków, ale bawi się ich formą, serwując nam nowoczesny horror w „starym” opakowaniu.

Mia Goth – Podwójne oblicze grozy
To, co zrobiła tutaj Mia Goth, przechodzi do historii. Gra dwie skrajnie różne postacie: młodą, głodną sukcesu Maxine oraz starą, zgorzkniałą Pearl. Kontrast między nimi to serce tego filmu. Muszę zaznaczyć, że to nie tylko popisy charakteryzacji – to głęboka analiza tego, jak bardzo pragniemy być kochani i pożądani, nawet gdy ciało odmawia posłuszeństwa.

Slasher z „drugim dnem”
„X” to horror o zazdrości za młodością. Przemoc nie bierze się tu znikąd – jest wynikiem frustracji i niespełnionych pragnień. Sceny morderstw są surowe, brudne i bardzo „fizyczne”. Nie ma tu nadprzyrodzonych demonów; jest tylko ludzka natura w swojej najbardziej wynaturzonej formie.

Werdykt Entuzjasty: Triumf brudnego kina
„X” to rzadki przykład horroru, który zachwyca zarówno fanów czystej makabry, jak i widzów szukających w kinie artystycznej wizji. Ti West stworzył produkcję, która celebruje niezależne filmowanie, jednocześnie przypominając, że czas jest najbardziej bezwzględnym mordercą ze wszystkich. Dzięki fenomenalnej roli Mii Goth i genialnym zdjęciom, film ten staje się czymś więcej niż tylko slasherem – to fascynujące studium obsesji na punkcie piękna i młodości, podane w krwawym, teksańskim sosie.

Demony, Horror Psychologiczny, Opętanie

Horror Złowrogi – Nefarious (2023)

„Nefarious” (2023) to jak kubeł lodowatej wody wylany prosto na głowę. Jako entuzjasta horroru powiem Ci szczerze: ten film to fenomen, ale z zupełnie innych powodów niż reszta.

To nie jest horror, który oglądasz dla „fajerwerków”. To horror, którego słuchasz z rosnącym przerażeniem. To niemal „teatr telewizji” osadzony w celi śmierci, gdzie jedyną bronią jest słowo, a stawką – dosłownie – Twoja dusza.

nefarious

„Nefarious” – Wywiad z Demonem
Dr James Martin, zdeklarowany ateista i psychiatra, przybywa do więzienia, aby ocenić poczytalność Edwarda Wayne’a Brady’ego – seryjnego mordercy, który ma zostać stracony jeszcze tego samego wieczoru. Jeśli James uzna go za chorego psychicznie, egzekucja zostanie wstrzymana. Problem w tym, że Edward twierdzi, iż nie jest mordercą, lecz demonem o imieniu Nefarious, który chce, by egzekucja doszła do skutku.

Sean Patrick Flanery – Bezbłędne Opętanie
Powiem to z pełną odpowiedzialnością: to, co zrobił tu Sean Patrick Flanery, to majstersztyk. Jako fan gatunku widziałem setki opętań, ale on nie potrzebuje charakteryzacji, wykręcania kończyn ani rzygania grochówką. On zmienia się w demona za pomocą tików nerwowych, zmiany głosu i spojrzenia, od którego robi się zimno. Obserwowanie, jak „przełącza się” między przerażonym Edwardem a lodowato inteligentnym Nefariousem, to czysta aktorska groza.

Horror Intelektualny – Słowa tną mocniej niż skalpel
To, co mnie w tym filmie najbardziej „rozbroiło”, to fakt, że Nefarious nie warczy i nie rzuca łaciną. On argumentuje. Wykłada Jamesowi (i nam, widzom) plan zniszczenia ludzkości w sposób tak logiczny, cyniczny i spokojny, że włosy stają dęba. To horror ideologiczny, który przypominał mi Listy starego diabła do młodego C.S. Lewisa. Przeraża nie to, że demon jest silny, ale to, jak dobrze nas zna i jak bardzo nami gardzi.

Klaustrofobia Celi Śmierci
Uwielbiam filmy osadzone w jednej lokalizacji. Tutaj czułem ten ciężar murów więziennych i tykający zegar. James, pewny siebie racjonalista, zostaje powoli wciągnięty w grę, której nie rozumie. Napięcie nie wynika z tego, czy demon wyskoczy z cienia, ale z tego, czy James uwierzy w to, co słyszy, zanim będzie za późno.

Moja subiektywna opinia
Dla mnie Nefarious to film kontrowersyjny, ale niesamowicie odświeżający.

Brak efektów specjalnych: To może być minus dla kogoś, kto szuka Egzorcysty, ale dla mnie to ogromna zaleta. Groza tkwi w psychologii.

Przesłanie: Film ma mocne zacięcie teologiczne i filozoficzne. Można się z nim zgadzać lub nie, ale jako entuzjasta doceniam, że horror zmusił mnie do myślenia o naturze zła w sposób, o którym zapomniało współczesne Hollywood.

Mój Werdykt: Pojedynek na Słowa i Dusze
Jeżeli lubisz:

– Horrory psychologiczne oparte na dialogu i napięciu.

– Filmy o opętaniu, które unikają gatunkowych klisz.

– Produkcje, które stawiają trudne pytania o moralność i wiarę.

…to „Nefarious” jest pozycją obowiązkową. Przygotuj się na seans, który zostawi Cię w głębokiej zadumie długo po napisach końcowych.

Filmy-Wilkołaki, Horror Psychologiczny

Horror o wilkołakach – Żądza Krwi (Bloodthirsty 2020)

Nie da się ukryć, że jako wierny fan wilkołaków, zawsze szukam czegoś, co odświeży ten nieco zakurzony gatunek. I wtedy natrafiłem na film „Żądza Krwi” (Bloodthirsty, 2020). Ten film to nie jest kolejna opowieść o facecie, któremu rosną włosy na dłoniach podczas pełni. To intymny, niemal klaustrofobiczny body horror o cenie ambicji. Poczułem go całą skórą, bo zamiast na akcję, stawia na powolne, bolesne przeobrażenie duszy i ciała.

wilkolaki

Grey to młoda piosenkarka indie, która odnosi sukcesy, ale walczy z przerażającymi wizjami. Kiedy dostaje zaproszenie do odludnego studia legendarnego (i owianego złą sławą) producenta Vaughna Sillsa, decyduje się tam pojechać ze swoją dziewczyną. Vaughn ma pomóc jej nagrać album życia, ale jego metody są… specyficzne. Grey zaczyna pragnąć surowego mięsa, a jej muzyka staje się coraz bardziej drapieżna.

To, co w tym filmie uwielbiam, to połączenie procesu twórczego z metamorfozą. Grey pisze piosenki, które są coraz lepsze, im bardziej staje się „zwierzęciem”. Jako entuzjasta horroru widzę tu genialną metaforę: sztuka to karmienie się własnym bólem i krwią. Ścieżka dźwiękowa jest tu fenomenalna – te piosenki naprawdę brzmią jak coś, co mogłoby powstać w środku lasu, w głowie kogoś, kto powoli traci człowieczeństwo.

Klimat izolacji jest tu niemal fizyczny. Studio w lesie, otoczone śniegiem, staje się dla Grey klatką, ale też jedynym miejscem, gdzie może być sobą. Vaughn Sills (w tej roli świetny Greg Bryk) jest jak wąż kusiciel. Obserwowanie ich relacji – tego przeciągania liny między mentorem a ofiarą – sprawiało, że czułem ogromny niepokój. Nie wiedziałem, czy on chce jej pomóc, czy po prostu chce ją „zjeść”.

Niesamowite wrażenie robią zmiany zachodzące w Grey – jej skóra, oczy, sposób, w jaki patrzy na swoją dziewczynę – są subtelne, a przez to o wiele bardziej przerażające. Kiedy w końcu dochodzi do kulminacji, jest ona surowa, krwawa i bardzo pierwotna. To nie jest „fajny” wilkołak z filmów akcji. To bolesna anomalia natury.

„Żądza Krwi” przypomniała mi, dlaczego tak bardzo lubię kanadyjskie horrory (w stylu klasycznego Ginger Snaps). One zawsze mają w sobie jakąś taką melancholię i brud.

Grey: Jej przemiana nie jest tylko fizyczna. To film o akceptacji własnej, mrocznej natury. Czułem jej strach, ale też tę dziwną, perwersyjną ekscytację, gdy w końcu przestaje brać leki hamujące jej instynkty.

Finał: Bez spoilerów – końcówka domyka wątek rodzinnych tajemnic w sposób, który może wydawać się znajomy, ale w tym mroźnym klimacie siada idealnie.

Mój Werdykt: Perełka dla koneserów “Slow-burn”
Jeżeli szukasz:

– Horroru, który jest artystyczny i nastrojowy.

– Nowego spojrzenia na mit wilkołaka (bez kiczu).

– Opowieści o tym, że wielka kariera wymaga poświęcenia dosłownie wszystkiego.

…to „Żądza Krwi” jest filmem dla Ciebie. To idealny seans na zimny wieczór, najlepiej z herbatą (albo czymś mocniejszym, jeśli poczujesz głód).