Wyobraź sobie głuchą noc, las skąpany w krwawym blasku księżyca i ryk, od którego włosy na karku stają dęba. Jeśli myślałeś, że kino o wilkołakach zjadło własny ogon i po klasykach z lat 80. nie ma już nic do zaoferowania, to mam dla Ciebie niespodziankę. Gdy obejrzałem Night Wolf (znany również pod tytułem 13 Hrs), spodziewałem się kolejnego nędznego gniota klasy B, o którym zapomnę szybciej, niż trwa napad wilkołaka. Muszę przyznać, że bardzo się pomyliłem!
Nocna Bestia to nie jest kolejny ugrzeczniony seans dla dzieci. Dziś zabieram Was w głąb posępnej, brytyjskiej posiadłości, gdzie noc staje się najdłuższym koszmarem w życiu bohaterów. Wilkołak z brytyjskiej prowincji miał wszystko, żeby zostać gwiazdą wieczoru: pełnię księżyca, odciętą od świata posiadłość i grupę młodych ludzi bez zasięgu i planu B.
Quick Look: Szybka ocena
Krwawe trofeum: Za bezpardonową brutalność w zamkniętej przestrzeni i brak jakichkolwiek hamulców w eliminowaniu bohaterów.
Zgrzyt: Niektóre decyzje postaci w momentach stresu sprawiają, że człowiek ma ochotę sam zepchnąć je ze schodów – logiki tu czasem jak na lekarstwo, ale hej, to w końcu monster movie!
Reżyserem jest Jonathan Glendening, scenariusz napisał Adam Phillips, a produkcją zajęli się ludzie od „Dog Soldiers“. Ta wizytówka obiecuje wiele i właśnie dlatego film kłuje w oczy każdą wpadką. Sarah Tyler, grana przez Isabellę Calthorpe, wraca po kilku latach z Los Angeles do rodzinnego domu na angielskiej wsi. Zastaje tam braci, imprezę w stodole i atmosferę, którą można kroić nożem do masła. Rodzice kłócą się o rachunki, a mama podobno płaci komuś duże sumy pieniędzy, co ojczym uznał za dowód romansu. Wśród gości są między innymi Emily, dziewczyna jednego z braci, w której występuje Gemma Atkinson, oraz Gary, w którego wciela się Tom Felton, znany światu jako blondyn z Hogwartu. Gdy pada prąd, ktoś zauważa krew na szczycie schodów. Sączy się spod drzwi pokoju ojca. Od tej chwili wieczór przestaje być domówką. Ukryty pod kilkoma tytułami Night Wolf wpisuje się idealnie w nurt survival horroru z motywem monster movie (kinowa groza z potworami). Od pierwszych minut wiemy, na czym stoimy, ale sposób zaplanowania intrygi potrafi przyjemnie zaskoczyć.
Scenariusz nie marnuje czasu na zbędne wstępy. Gdy bestia buszuje w posiadłości, bohaterowie zostają uwięzieni na poddaszu i w wąskich korytarzach. Historia staje się klasyczną walką o przetrwanie, w której z każdą kolejną godziną ubywa bezpiecznych kryjówek, a klaustrofobia zaczyna dociskać śrubę wszystkim domownikom.
Czy ten film naprawdę potrafi przerazić? Jako stary wyjadacz horrorów rzadko podskakuję na fotelu, ale Night Wolf trzymał mnie w stanie ciągłego podenerwowania! Reżyser doskonale wie, jak budować napięcie. Niesamowicie mocną stroną całej produkcji pozostaje sama oprawa klimatyczna. Zamknięcie akcji w dusznych, zaciemnionych korytarzach starego domu buduje silną aurę osaczenia. Ocalali powoli przestają ufać sami sobie. Cienie kładące się na ścianach potrafią wywołać gęsią skórkę. Każde skrzypnięcie podłogi powoduje dreszcz emocji. Szkoda, że ten świetnie zarysowany klaustrofobiczny nastrój jest tak często dewastowany przez głupkowate dialogi postaci.
Scena w której rozbawiona grupa młodych ludzi znajduje ciało ojca rozszarpane w łóżku sprawia, że można poczuć się nieswojo. Mrok rozświetlany tylko światłem latarek, w których świetle wyłania się zakrwawione, ogryzione do kości ciało ojca zagryzione we śnie przez nieznaną istotę. Szok bohaterów, ich dezorientacja, niezrozumienie i nieakceptacja widoku jaki mają przed oczami jest bardzo autentyczna.
Atak bestii jaki następuje w chwilę potem jest dynamiczny i bezkompromisowy. Młodzi ludzie jeszcze przed chwilą zatopieni w doskonałej zabawie nagle stają w obliczu niepojętego zagrożenia z którym nie sposób walczyć. Bestia rozdziera dębowe drzwi i pędzi wprost na spanikowaną gromadkę, która w panice ucieka na odizolowany strych. Groza zwielokrotnia się gdy od czasu do czasu patrzymy na ciasne, ciemne korytarze okiem samej bestii. Brutalna sekwencja scen otwiera drzwi do horroru, w którym rozszalały potwór zabija z bezlitosną gwałtownością.
A sam potwór? To nie jest żaden ugrzeczniony wilczek z komputerowych efektów. Otrzymujemy tu mięsistą, drapieżną, nienasyconą bestię, w której wykonaniu czuć starą szkołę charakteryzacji. Gdy na ekranie dochodzi do starcia, atak jest szybki i bezlitosny.
Nigdy nie myślałem, że zwykły ciemny korytarz brytyjskiej posiadłości może wywołać u mnie taki ścisk w żołądku. W tym filmie ciemność ma zęby. Sceny gore są dobitne. Krzepnąca krew, rozrywane ciało i bezpardonowe ataki nie pozostawiają złudzeń. Produkcja jest dla ludzi o mocnych nerwach. Najbardziej urzekło mnie to, że potwór nie jest bezmyślną maszyną. Poluje z rozmysłem, a uczucie osaczenia wewnątrz własnego domu sprawia, że zapalamy światło zanim wejdziemy do ciemnego korytarza.
Gra aktorska stoi na naprawdę przyzwoitym poziomie jak na ten budżet. Tom Felton gra nieco odmienną rolę niż ta, do której przyzwyczaił nas film o czarodziejach, a Isabella Calthorpe ciągnie emocjonalny ciężar filmu jako autentycznie przerażona, ale waleczna protagonistka. Relacje między rodzeństwem i przyjaciółmi są na tyle naturalne, że kiedy ktoś ginie, naprawdę potrafi to zaboleć. Aktorzy starają się wycisnąć z płaskich ról jak najwięcej, lecz ich postaci to schematyczne archetypy do rozszarpania.
Zdjęcia są mroczne, oszczędne i bardzo plastyczne. Kamera często trzyma się blisko twarzy bohaterów, wzmacniając odczucie klaustrofobii. Muzyka zaś świetnie buduje niepokój.
Statystyki grozy
Body count: 7/10 (trupy ścielą się gęsto i malowniczo)
Poziom adrenaliny: Wysoki z tendencją do skoków przy każdym szmerze na ekranie
Ilość zużytego sztucznego osocza: Wystarczająco dużo, by pomalować cały parter posiadłości
Czy warto obejrzeć Night Wolf?
Mój werdykt w jednym zdaniu: Nocna Bestia to zaskakująco mięsisty survival horror z wilkołakiem w roli głównej, który bez zbędnego gadania serwuje fanom gatunku dokładnie to, za czym tęsknią. Zdecydowanie polecam ten seans wszystkim miłośnikom klasycznego kina o wilkołakach. Nie jest to co prawda arcydzieło, które zmieni historię kinematografii, ale jako bezkompromisowy horror na piątkowy wieczór sprawdza się po prostu wyśmienicie.