Didier D. Daarwin serwuje nam francuski horror psychologiczny z mocnym zacięciem okultystycznym, który próbuje odświeżyć klasyczny motyw walki z demonem, przenosząc go w surowe, niemal ascetyczne krajobrazy Owernii. „Mastema” (Mastemah, 2022) to produkcja, która rezygnuje z jarmarcznych efektów specjalnych na rzecz narastającego niepokoju i gęstej atmosfery paranoi. Film sprawnie wykorzystuje izolację głównej bohaterki, by wciągnąć widza w labirynt niedopowiedzeń, gdzie granica między traumą a opętaniem staje się cienka jak ostrze skalpela. To pozycja dla fanów grozy, w której zło nie wyskakuje z szafy, lecz powoli materializuje się w pustych spojrzeniach i niewyjaśnionych zgonach.

Louise, młoda psychiatra, próbuje ułożyć sobie życie na nowo po tragicznej śmierci pacjenta, przeprowadzając się do odizolowanej wioski w górach. Jej spokój zostaje zburzony, gdy na terapię trafia tajemniczy mężczyzna o imieniu Théo, którego obecność zbiega się z serią makabrycznych i niewytłumaczalnych zdarzeń w okolicy. Louise, mimo narastającego lęku, próbuje racjonalnie wyjaśnić zachowanie pacjenta, nie zdając sobie sprawy, że stała się pionkiem w starożytnej grze, w której stawką jest jej własna dusza. To, co zaczyna się jako próba leczenia umysłu, szybko przeobraża się w mistyczny pojedynek z istotą, która zna jej najmroczniejsze sekrety i potrafi wykorzystać je przeciwko niej.

Camille Razat jako Louise wykonuje tutaj kawał świetnej roboty, portretując kobietę silną, a jednocześnie emocjonalnie pękniętą, co czyni ją idealnym celem dla nadprzyrodzonej manipulacji. Aktorka z wielką precyzją oddaje przejście od zawodowego dystansu do czystej, paraliżującej paniki, sprawiając, że jej los staje się nam autentycznie bliski. Olivier Barthélémy w roli Théo emanuje z kolei niepokojącym spokojem i drapieżnym magnetyzmem; jego postać jest napisana w sposób niejednoznaczny, co trzyma widza w niepewności niemal do samego finału. Widać chemię między tym duetem – to ich intelektualne i duchowe starcia stanowią prawdziwe serce filmu, będąc znacznie bardziej przerażającymi niż jakiekolwiek sceny przemocy.

Obraz emanuje pustką francuskiej prowincji, gdzie surowość górskiego krajobrazu i martwa natura stają się niemymi świadkami powolnego upadku racjonalizmu. Film jest nasączony ciężkim, fatalistycznym klimatem, a motyw terapeutycznego transferu służy jako wstrząsająca metafora zła, które karmi się naszą empatią i poczuciem winy. Pod względem warsztatowym produkcja stanowi triumf budowania napięcia poprzez kompozycję kadru i oświetlenie – chłodne, sterylne wnętrza gabinetu Louise kontrastują z dziką, nieokiełznaną naturą Owernii, tworząc wizualny podział na świat logiki i świat mitycznego chaosu.

Scenografia niszczejących domostw i monumentalnych skał, w połączeniu z oszczędną, lecz niezwykle dynamiczną pracą kamery, kreuje wizję miejsca, w którym czas się zatrzymał, a dawne wierzenia wciąż mają realną moc. Doświadczenie dopełnia niepokojąca, dysonansowa ścieżka dźwiękowa, która swoimi nagłymi uderzeniami i mechanicznymi szumami potęguje stan psychicznego dyskomfortu widza. Finał filmu, będący kulminacją teologicznego sporu i fizycznego zagrożenia, nie daje łatwych odpowiedzi, pozostawiając widza w stanie głębokiego niepokoju nad siłą bytów, które potrafią przybrać ludzką postać, by zniszczyć nas od środka.

Werdykt: Demon w białym fartuchu
„Mastema” to inteligentny, stylowy horror, który udowadnia, że francuskie kino grozy wciąż potrafi zaskoczyć świeżym podejściem do klasycznych tematów. Film ten zachwyca swoją duszna atmosferą, przekonuje aktorstwem i zostawia po sobie trwały ślad w postaci egzystencjalnego lęku przed tym, co niepoznawalne. Jeżeli szukasz seansu, który zmusi Cię do myślenia i sprawi, że każde spojrzenie w lustro po wyjściu z kina nabierze nowego, mrocznego znaczenia, dzieło Didiera D. Daarwina jest pozycją obowiązkową.