Hokum (2026) to mroczny, folkowy dreszczowiec z elementami psychologicznej anihilacji, zanurzony w gęstej jak smoła, klaustrofobicznej atmosferze. Irlandzkie bezdroża skrywają sekrety, które potrafią rozerwać ludzką psychikę na strzępy. Damian McCarthy, twórca genialnego “Oddity”, powraca z mroczną, folkową opowieścią o demonach przeszłości i wiecznych wiedźmach. Zapraszam do odludnego hotelu, gdzie zapach stęchlizny miesza się z zapachem rozrzucanych ludzkich prochów.

Najnowsze dzieło McCarthy’ego udowadnia, że reżyser wyrasta na nowego mistrza współczesnej grozy. Otrzymujemy niesamowicie spójną, kinową realizację, która umiejętnie ucieka od tanich schematów kina klasy B. Produkcja trzyma wysoki, światowy poziom i oferuje widzom ambitne, wielowarstwowe widowisko. Reżyser doskonale panuje nad strukturą opowieści, udowadniając swój autorski kunszt.

Zawiązanie akcji to precyzyjnie skonstruowana pułapka. Oś fabularna skupia się wokół Ohma Baumana, zgorzkniałego pisarza, który przybywa do odizolowanego hotelu w Irlandii. Głównym celem mężczyzny jest rozsypanie prochów zmarłych rodziców, jednak sielankowy plan szybko zamienia się w koszmar. Lokalne legendy o przerażającej wiedźmie Cailleach, uwięzionej w apartamencie dla nowożeńców, zaczynają boleśnie przenikać do rzeczywistości. Tajemnicze zaginięcie barmanki popycha Baumana do śledztwa, które zmusi go do rozliczenia się z tragicznym dzieciństwem. Scenariusz zgrabnie splata wątki psychologiczne z surowym, celtyckim folklorem.

Początkowy niepokój narasta stopniowo, by ostatecznie uderzyć w widza z pełną siłą. Zagrożenie przybiera formę nadprzyrodzonego bytu, wiedźmy Cailleach, ale też mrocznych projekcji umysłu głównego bohatera. Sceny w podziemiach, gdzie pojawiają się udręczone, skute łańcuchami dusze, potrafią wywołać autentyczne ciarki na plecach. Brutalność podana jest w sposób surowy, a nieliczne krwawe sekwencje mocno kontrastują z dusznym, sennym klimatem opowieści. McCarthy wie, jak manipulować uwagą widza, serwując kilka bezbłędnie wymierzonych, paraliżujących momentów.

Atmosfera osaczenia i wszechobecnej paranoi gęstnieje z każdą minutą seansu. Poczucie całkowitej izolacji od świata potęgowane jest przez klaustrofobiczne, ciemne korytarze opustoszałego hotelu Bilberry Woods. Oniryczne wizje bohatera płynnie zacierają granicę między prawdą a halucynacją, co wywołuje u odbiorcy głęboki dyskomfort. Groza sączy się z ekranu niczym gęsta mgła, nie pozwalając na chwilę oddechu. Wokół unosi się zapach starych tajemnic i nieodwracalnego dramatu.

Adam Scott w roli zgorzkniałego, zmagającego się z alkoholowym dziedzictwem autora tworzy kreację wybitną, choć celowo odpychającą. Dynamika między nim a ekscentrycznymi mieszkańcami hotelu – w tym magnetyczną Fioną (Florence Ordesh) oraz niepokojącym Jerrym (David Wilmot) – buduje napięcie silniejsze niż tradycyjne straszaki. Scott gra faceta, którego nie da się polubić, a jednak desperacko śledzimy każdy jego krok w stronę obłędu. Wizualna strona produkcji zachwyca, a surowe zdjęcia perfekcyjnie oddają chłód irlandzkiego krajobrazu. Scenografia starego, zamkniętego poza sezonem pensjonatu staje się wręcz osobnym, złowrogim bohaterem filmu. Warstwa techniczna to czysta, audiowizualna poezja makabry. Kamera bezlitośnie zamyka nas w perspektywie POV bohatera, zmuszając do wypatrywania zagrożenia w mroku. Co kluczowe, film nie posiada ślepych, niedoświetlonych plam; faktura starych tapet, trójwymiarowość mebli i klaustrofobiczne korytarze potęgują duszny realizm, w którym każdy cień wydaje się mieć własną wagę.

McCarthy nie kręci prostego straszaka o duchach – to głęboka analiza psychologiczna, w której folkowa wiedźma Cailleach staje się uosobieniem tłumionej traumy, wyparcia i żalu po stracie. Film przechodzi na wyższy poziom, gdy demaskuje lęki przed własną przeszłością i nieodwracalnością tragicznych błędów z dzieciństwa. Reżyser po mistrzowsku operuje lodowatym chłodem irlandzkiej prowincji, kontrastując go z niepokojącym, nienaturalnym oświetleniem zamkniętych pomieszczeń. Sfera dźwiękowa, zdominowana przez narastający szum, niespodziewane dźwięki dzwoneczków i echa ciągniętych łańcuchów, dosłownie wwierca się w mózg. Finał nie przynosi taniego odkupienia; zostawia widza z ciężkim, egzystencjalnym pytaniem o to, jak głęboko potrafimy sami siebie uwięzić w lochu własnych wspomnień.

Czy warto obejrzeć?
Hokum to bezkompromisowe, hipnotyzujące kino grozy, które pod płaszczykiem klasycznej opowieści o nawiedzonym domu przemyca bezwzględne studium ludzkiego sumienia. Seans pozostawia niezatarte wrażenie i stanowi pozycję obowiązkową dla każdego fana folk horroru oraz thrillerów psychologicznych. Widzowie oczekujący jedynie dynamicznych potyczek z potworami mogą poczuć się zawiedzeni przez specyficzne, wolniejsze tempo narracji. Konstrukcja fabularna bywa momentami skomplikowana, a finałowe rozwiązania wymagają od odbiorcy skupienia. Warto jednak podjąć to wyzwanie i zanurzyć się w ten koszmar.