„Dead Season” to niezależny horror postapokaliptyczny, który wyraźnie stawia na realizm i beznadzieję zamiast widowiskowej akcji. Film jest surowy, momentami brutalny i pozbawiony romantyzowania świata po zagładzie. Nie próbuje być kolejnym efektownym zombie-movie — zamiast tego oferuje ponurą opowieść o przetrwaniu, gdzie zagrożeniem są nie tylko zainfekowani, ale również inni ludzie.

Akcja rozgrywa się po globalnej epidemii, która zamieniła większość ludzkości w krwiożercze istoty. Główny bohater, Elvis, wędruje przez opustoszałe tereny, starając się przetrwać w świecie pozbawionym zasad. Jego droga krzyżuje się z młodą kobietą, Tweeter, a wspólna ucieczka prowadzi ich na tropikalną wyspę, która ma być ostatnim bezpiecznym miejscem.
Film skupia się na motywie złudnej nadziei — miejscu, które miało być ratunkiem, okazuje się kolejnym piekłem. Scenariusz pokazuje, że w świecie po upadku cywilizacji moralność szybko przestaje obowiązywać.

„Dead Season” nie epatuje ciągłymi atakami zombie, ale gdy dochodzi do konfrontacji, są one brutalne i bezlitosne. Film pokazuje śmierć w sposób surowy i pozbawiony sensacji. Napięcie budowane jest przez poczucie nieustannego zagrożenia i świadomość, że nie istnieje żadne bezpieczne miejsce.

Atmosfera filmu jest ciężka i depresyjna. Opustoszałe drogi, zrujnowane budynki i dzika przyroda tworzą świat, który dawno stracił nadzieję. Nawet egzotyczna sceneria nie przynosi ulgi — zamiast raju otrzymujemy kolejne miejsce przemocy i upadku człowieczeństwa.

Obsada wypada solidnie, a główny duet przekonująco oddaje zmęczenie, strach i narastającą paranoję. Realizacja jest niskobudżetowa, momentami surowa, ale dobrze współgra z realistycznym charakterem filmu.

Czy warto obejrzeć?

„Dead Season” to propozycja dla widzów, którzy cenią mroczne, pesymistyczne wizje apokalipsy. To nie jest film o heroizmie ani nadziei, lecz o przetrwaniu za wszelką cenę. Jeśli lubisz zombie-horrory pozbawione hollywoodzkiego blichtru, ten tytuł może okazać się interesującym, choć przygnębiającym seansem. Film jest generalnie do obejrzenia, ale nie ma się co spodziewać fajerwerków. Seans na pewno na zostanie na dłużej w naszej pamięci.