Horror 30 dni mroku ( 30 Days of Night ) to przerażający film o kwiożerczych wampirach. W niewielkim miasteczku na Alasce zbliża się noc polarna. Kiedy zapadają ciemności miasteczko zostaje opanowane przez bestie z piekła rodem. Demoniczne stwory pragną zabić wszystkich mieszkańców niewielkiej miejscowości. Grupka ocalałych rozpaczliwie próbuję przetrwać. Pornura noc polarna, zimowa sceneria i stado rozjuszonych wygłodniałych krwiopijców to elementy, które sprawiają, że na tym filmie nie sposób się nudzić.
Zapomnijcie o romantycznych wampirach, które błyszczą w słońcu i rozmyślają nad sensem istnienia. „30 dni mroku” (30 Days of Night) z 2007 roku w reżyserii Davida Slade’a to bezlitosna, drapieżna i wizualnie oszałamiająca lekcja przetrwania. Jeśli szukacie filmu, który przywraca krwiopijcom ich pierwotną, potworną naturę, to jest to jeden z najlepszych adresów, pod jakie możecie trafić.
To nie jest tylko kolejny horror o wampirach – to niemal postapokaliptyczny thriller osadzony w klaustrofobicznej, mroźnej scenerii Alaski. Slade stworzył film, który ocieka beznadzieją i surowością. Od pierwszej minuty czuć, że w starciu z tym, co nadchodzi, człowiek jest tylko ogniwem w łańcuchu pokarmowym. To kino mięsiste, brutalne i niesamowicie stylowe, które udowadnia, że najlepszym tłem dla czerwonej krwi jest nieskazitelnie biały śnieg.
Fabuła bazuje na genialnym w swojej prostocie pomyśle z komiksu Steve’a Nilesa: w miasteczku Barrow na Alasce słońce zachodzi na 30 dni. Ta naturalna anomalia staje się idealną okazją dla grupy koczowniczych wampirów, by urządzić sobie miesięczną ucztę bez obawy o zabójcze promienie świtu.
Śledzimy losy lokalnego szeryfa Ebena (Josh Hartnett) i jego żony Stelli (Melissa George), którzy próbują ocalić garstkę ocalałych mieszkańców. Scenariusz nie bawi się w zbędne ekspozycje – kiedy zaczyna się polowanie, tempo staje się mordercze. To klasyczna opowieść o oblężeniu, gdzie wróg jest szybszy, silniejszy i przerażająco inteligentny.
To, co w „30 dniach mroku” robi największe wrażenie, to same potwory. Zapomnijcie o arystokratycznych manierach. Tutejsze wampiry to blade, rekinowate istoty z rzędami ostrych zębów, porozumiewające się własnym, gardłowym językiem. Ich lider, grany przez Danny’ego Hustona, to postać, która budzi autentyczny niepokój samym spojrzeniem.
Elementy grozy są tu dawkowane z ogromną siłą. Film nie boi się brutalności – sceny dekapitacji, masakr na ulicach czy desperackich walk wręcz są pokazane z niemal naturalistyczną surowością. Napięcie buduje tu cisza arktycznej nocy przerywana jedynie nieludzkim wyciem napastników. To groza totalna, w której ciemność nie jest tylko tłem, ale aktywnym sojusznikiem wroga.
Realizacja to absolutny majstersztyk. Zdjęcia utrzymane w chłodnej, niemal monochromatycznej tonacji sprawiają, że czerwień krwi dosłownie „krzyczy” z ekranu. Scena ataku na miasto kręcona z lotu ptaka to jedna z najbardziej ikonicznych sekwencji w horrorze XXI wieku.
Josh Hartnett w roli szeryfa wypada zaskakująco dobrze – jest zmęczony, zdeterminowany i ludzki w swoim strachu. Ścieżka dźwiękowa Briana Reitzella, pełna zgrzytów i niepokojących ambientowych dźwięków, idealnie dopełnia obrazu pustki i osaczenia.
Mój werdykt: To jeden z najbardziej bezkompromisowych horrorów tamtej dekady. Stylowy, krwawy i autentycznie przerażający – pozycja obowiązkowa dla każdego, kto chce zobaczyć wampiry, które znów budzą grozę.
Szybki podgląd:
Body count: Ekstremalnie wysoki. Całe miasteczko staje się rzeźnią.
Klimat: Beznadzieja, arktyczny chłód i wieczna noc. Klaustrofobia na otwartej przestrzeni.
Elementy grozy: Nowoczesna, drapieżna redefinicja wampirów, brutalne sceny gore i mistrzowskie operowanie ciemnością.
Największy atut: Niesamowita strona wizualna i bezwzględność w prowadzeniu akcji.
Oglądaj, jeśli: Kochasz komiksowe adaptacje, cenisz horrory o przetrwaniu i tęsknisz za wampirami, które są prawdziwymi potworami.
Odpuść, jeśli: Źle znosisz widok dużej ilości krwi i szukasz w filmie grozy romantycznych uniesień. Tutaj jest tylko lód i śmierć.
Zwiastun Filmu 30 dni mroku
Stephen King jest autorem genialnej powieści pod tytułem Misery, w której doskonale przedstawił pełną napięcia grę o przetrwanie pomiędzy Jackiem Sheldonem pisarzem książek dla kobiet i 100 % psychopatką Annie Wilkes. Annie jest wielbicielką, a w zasadzie psychofanką powieści Sheldona. Kiedy więc ranny w wypadku pisarz dostaje się w ręce swojej fanki ta roztacza nad nim osobistą opiekę. Dla Sheldona przykutego do łóżka ze złamaną nogą szybko staje się jasne, że jego los zawisł na cienkim włosku.
Horror Worek Kości napisany przez Stephena Kinga jest na pewno solidną pozycją w dorobku amerykańskiego mistrza literatury grozy. Życie pisarza Michaela Noonana w jednej chwili rozpada się jak domek z kart. W wypadku ginie ukochana żona, a razem z nią, upragnione nienarodzone dziecko. Załamany pisarz, pogrążony w niemocy twórczej porzuca dotychczasowe życie i przenosi się do ukochanego przez żonę wiejskiego domku. Główny bohater horroru nieoczekiwanie zostaje wplątany w zapomnianą, tragiczną historię. Niespokojne duchy pragną sprawiedliwości za doznane w przeszłości krzywdy.