Pomysł jest smakowity jak świeża krew o północy. Znamy Van Helsinga jako szlachetnego pogromcę nieumarłych, który wbija kołki i wychodzi z opresji w rozwianym płaszczu. Demony przeszłości potrafią ścigać człowieka przez oceany, a legendarni łowcy wampirów rzadko bywają idealnymi ojcami. Film Natashy Kermani, oparty na opowiadaniu Joego Hilla, zagląda tam, gdzie kończą się legendy, a zaczyna rodzinny dramat.
Obiecujący koncept wyjściowy zderza się w filmie ze słabym wykonaniem. Produkcja próbuje balansować między dramatem rodzinnym a horrorem psychologicznym, jednak gubi rytm i ostatecznie nuży. Potencjał prozy syna Stephena Kinga zostaje sprowadzony do męczącego snucia się po ekranie. Seans przypomina kino klasy B bez charakterystycznego uroku takich produkcji.
Słynny Abraham Van Helsing zaszywa się z rodziną na amerykańskiej prowincji. Próbuje uciec przed traumą po walce z hrabią Drakulą. Wychowuje synów w żelaznej dyscyplinie, faszerując ich opowieściami o potworach czyhających w ciemności. Młodzi bohaterowie zaczynają kwestionować poczytalność ojca. Sam scenariusz ma spory potencjał, ale cierpi na przewidywalność. Przełomowy zwrot akcji staje się czytelny na długo przed finałem. Motyw dziedziczenia traumy działa tu jak zatruta studnia. Dzieci piją z niej, choć nie znają jej smaku. Kermani i Hill grają na tej strunie, a zestawienie gotyckiego mitu z nowoczesną opowieścią o cieniu, jaki rzuca ojciec, to pomysł godny pochwały. Wyobraź sobie „Drakulę” Stokera opowiedzianego przez terapeutę rodzinnego. Brzmi jak żart, ale w dobrych rękach mogło stać się czymś naprawdę niepokojącym.
Twórcy rezygnują z tradycyjnych kłów i powiewających peleryn na rzecz paranoi oraz domowego terroru. Napięcie budowane jest niezwykle powoli, wręcz ślamazarnie. Sama forma zagrożenia ma wymiar psychologiczny, źródłem strachu staje się nieobliczalna postać ojca. Zamiast gęstniejącego mroku otrzymujemy jednak sporo nudy. Sceny brutalności pojawiają się rzadko, a kiedy już goszczą na ekranie, brak im surowego ciężaru czy artystycznego wyrazu.
Titus Welliver w roli ogarniętego obsesją Abrahama stara się ciągnąć cały spektakl na własnych barkach. Młodzi aktorzy wcielający się w jego synów dotrzymują mu kroku, choć ich postacie skrojono dosyć płasko. Zdjęcia ładnie przedstawiają wiejski krajobraz i mroczne zakamarki starego domu. Efekty specjalne występują w ilościach śladowych, co przy ograniczonym budżecie wyszło akurat na dobre.
Film polecam wyłącznie zagorzałym fankom i fanom prozy Joe Hilla oraz osobie szukającej powolnych historii o rodzinnych traumach. Miłośnicy dynamicznego kina grozy z wyrazistymi potworami będą mocno zawiedzeni. Całość pozostawia po sobie posmak zmarnowanej szansy. Warto obejrzeć z umiarkowanymi oczekiwaniami i ciekawością, zamiast liczyć na klasykę. Nie każdy łowca wampirów musi wygrywać, ale każdy powinien przynajmniej mieć w kołku odrobinę więcej ostrza.
