Archiwum kategorii: Filmy Horror

Krwawa ballada w technikolorze Pearl” (2022)

Pastelowe barwy, orkiestrowa muzyka i dziewczyna z marzeniami podskakująca po podwórku wyglądają jak otwarcie disneyowskiej bajki. Po kilku minutach orientujesz się, że to bajka, w której wilk drzemie w sercu bohaterki.
Wyobraźcie sobie, że Dorotka z Czarnoksiężnika z Oz zamiast szukać drogi do domu, chwyta za widły i w przypływie maniakalnej euforii zaczyna mordować każdego, kto stanie na drodze jej marzeniom o sławie. Brzmi absurdalnie? Być może, ale właśnie takie emocje, mieszankę bajkowego zachwytu i paraliżującego niepokoju, poczułem, gdy po raz pierwszy zatopiłem się w seansie „Pearl” (2022) w reżyserii Ti Westa. Jako miłośnik kina grozy, który widział już niemal wszystko, rzadko daję się zaskoczyć. Tutaj jednak siedziałem przed ekranem jak zahipnotyzowany, czując, jak po plecach spływa mi zimny pot, mimo że na ekranie dominowały niemal cukierkowe barwy.

Szybki rzut oka: Plusy i Minusy
Krwawe trofeum: Za hipnotyzujący, niemal dziesięciominutowy monolog głównej bohaterki oraz bezkompromisową scenę z widłami, która na długo zostaje pod powiekami.

Wizualny majstersztyk: Zdjęcia stylizowane na klasyczny Technicolor sprawiają, że krew na ekranie wygląda jak najdroższy karmazyn.

Zgrzyt: Wolne tempo w pierwszym akcie może uśpić czujność widzów nastawionych na natychmiastową rzeź – tutaj zło dojrzewa powoli, niczym owoc w teksańskim słońcu.

Ti West, znany z takich perełek jak Dom diabła czy wcześniejsze X (dla którego Pearl jest bezpośrednim prequelem), ponownie udowadnia, że jest mistrzem gatunkowej żonglerki.
Film jest drugą częścią serii Westa, ale na seans można iść bez znajomości pierwszego filmu, choć fani „X“ odnajdą tu więcej niż jedno puszczone oko. Ti West i Mia Goth napisali scenariusz podczas przymusowej kwarantanny w Nowej Zelandii przed zdjęciami do „X“, a potem nakręcili oba filmy jeden po drugim. Efekt przypomina eksperyment, który wymknął się spod kontroli.

Tym razem dostajemy rasowy horror psychologiczny połączony ze slasherem, osadzony w realiach 1918 roku. Podczas gdy świat zmaga się z pandemią hiszpanki i końcówką I wojny światowej, my przenosimy się na odizolowaną farmę w Teksasie.
Poznajemy tytułową Pearl, młodą kobietę uwięzioną w kieracie codziennych obowiązków. Musi opiekować się sparaliżowanym ojcem i znosić tyranię surowej, bogobojnej matki. Mąż Pearl walczy na froncie w Europie. Pearl nie chce jednak doić krów i karmić gęsi. Pragnie kariery tancerki. Świateł rampy, blasku reflektorów i tańca w wodewilu. Scenariusz, napisany wspólnie przez Ti Westa i odtwórczynię głównej roli Mię Goth, prowadzi nas przez powolny, ale nieuchronny rozpad psychiki bohaterki. Fascynująca historia o tym, jak tłumiona ambicja i chroniczne poczucie odrzucenia potrafią zamienić marzycielkę w bezwzględnego potwora. Fabuła jest prosta, wręcz kameralna, ale napięcie budowane jest tu z chirurgiczną precyzją.

W tym filmie najstraszniejszym potworem jest ludzki umysł, który pęka pod naporem frustracji. Obserwujemy rosnące poczucie osaczenia i narastającą paranoję. Kiedy Pearl przekracza granicę, za którą nie ma już powrotu, film zmienia się w krwawy koszmar.

Film ogląda się jak dziwny, perwersyjny hołd dla klasycznego Hollywood. Wizualna strona to gęste, nasycone kolory, szerokie kadry i zdjęcia Eliota Rocketta, które nadają farmie wygląd ożywionej pocztówki. Motywy z „Czarnoksiężnika z Krainy Oz“ przewijają się przez cały film. Burza, marzenie o ucieczce, tęsknota za miejscem, które jest gdzie indziej. Pearl nie jest jednak Dorotką. Jest jej mroczniejszym odbiciem, dziewczyną, która nie zamierza wracać do Kansas, nawet jeśli oznacza to zostawienie za sobą stosu trupów. Aligator pływający w pobliskim stawie, gęś rzucana na pożarcie i facet z kina, grany przez Davida Corenswet, który pokazuje Pearl filmy, o jakich nie słyszała, dopełniają tego niepokojącego obrazu.

Sceny przemocy nie są tu może przesadnie liczne, ale ich ciężar gatunkowy jest potężny. West nie bawi się w subtelności. Gdy w ruch idą widły, siekiera czy aligator mieszkający w pobliskim stawie (tak, jest tu głodny aligator!), kamera nie odwraca wzroku. Brutalność uderza ze zdwojoną siłą właśnie dlatego, że kontrastuje z sielankową scenerią farmy. Najbardziej przerażający moment filmu nie zawiera jednak ani kropli krwi. Słynny, nakręcony na jednym ujęciu monolog przy kuchennym stole oraz finałowy, trwający przez całe napisy końcowe uśmiech Pearl. Czysty, nieskażony obłęd, od którego włos jeży się na głowie.

Scena, która niesamowicie zapada w pamięć, to fragment, gdy Pearl coraz bardziej pochłaniana przez szaleństwo zajmuje się swoim sparaliżowanym, niemym ojcem. Mężczyzna może ruszać tylko oczami, ale kapitalnie oddaje narastające przerażenie. W wybałuszonych oczach bezradnego człowieka widać narastającą panikę. Niedołężny ojciec wie, że nieuchronnie zbliża się śmierć. Uśmiechnięta, wesoła Pearl myje i ubiera ojca w najlepszy strój by bez chwili zawahania udusić go poduszką.

Tym, co absolutnie wyróżnia Pearl na tle współczesnych produkcji grozy, jest jej unikalny klimat. Twórcy świadomie zrezygnowali z brudnej, mrocznej estetyki, do której przyzwyczaiły nas dzisiejsze horrory. Zamiast tego otrzymujemy feerię barw. Błękitne niebo, soczystą zieleń pól i jaskrawą czerwień sukienki bohaterki. Całość wygląda jak zaginiony klasyk z 1939 roku, który przez pomyłkę trafił do rąk szalonego rzeźnika.

W centrum tego wszystkiego stoi Mia Goth. Absolutny aktorski fenomen. Goth balansuje na granicy dziecięcej naiwności i psychopatycznej furii z taką lekkością, że nie sposób oderwać od niej wzroku. W jednej sekundzie budzi szczere współczucie, by w kolejnej wywołać autentyczne przerażenie jednym drgnięciem powieki. Zdjęcia Eliota Rocketta to z kolei czysta poezja – klasyczne najazdy kamery i teatralne kadrowanie sprawiają, że czujemy się jak w kinie sprzed dekad.

Gdzieś pod makabrą kryje się opowieść o tym, jak niespełnione marzenia, samotność i izolacja przeżerają człowieka od środka. Film pokazuje, że potwory nie rodzą się w ciemnych zakamarkach, tylko w domach, gdzie nikt nie słucha. Pearl, osamotniona, wychowana w niemieckiej rodzinie, w której władze trzyma apodyktyczna i bezwzględna matka stacza się stopniowo w otchłań szaleństwa.

Licznik Grozy
Body count: 5/10 (niewiele ofiar, ale każda śmierć zapada w pamięć)

Poziom adrenaliny: Wysoki (zwłaszcza w wybuchowym trzecim akcie)

Ilość zużytego sztucznego osocza: Kilka wiader (idealnie komponujących się z zielenią trawy)

Indeks psychopatycznego spojrzenia: 11/10

Czy warto obejrzeć „Pearl”?
Dla mnie to jeden z najbardziej oryginalnych i odważnych horrorów ostatnich lat. Ti West udowodnił, że kino grozy nie musi chować się w mroku, by skutecznie przerażać. Pearl to film, który zostaje w głowie na długo po seansie. Nie tylko ze względu na krwawe ekscesy, ale przede wszystkim przez gorzką refleksję nad ceną niespełnionych marzeń.
Fani estetyki retro, kolorowych melodramatów i klasycznego Hollywood znajdą tu coś dla siebie, a Mia Goth przekona nawet sceptyków. Jeśli jednak oczekujesz szybkiego tempa, ciągłej akcji i krwawych scen od pierwszej minuty daj sobie spokój z seansem. Cierpliwość będzie ci potrzebna, bo bohaterka rozkręca się jak wulkan pod Yellowstone. Kto jednak da jej czas, dostanie jeden z najbardziej niezapomnianych portretów szaleństwa w nowym horrorze.

Osaczeni przez wilkołaka – Night Wolf – Nocna Bestia – 13 hrs

Wyobraź sobie głuchą noc, las skąpany w krwawym blasku księżyca i ryk, od którego włosy na karku stają dęba. Jeśli myślałeś, że kino o wilkołakach zjadło własny ogon i po klasykach z lat 80. nie ma już nic do zaoferowania, to mam dla Ciebie niespodziankę. Gdy obejrzałem Night Wolf (znany również pod tytułem 13 Hrs), spodziewałem się kolejnego nędznego gniota klasy B, o którym zapomnę szybciej, niż trwa napad wilkołaka. Muszę przyznać, że bardzo się pomyliłem!

Nocna Bestia to nie jest kolejny ugrzeczniony seans dla dzieci. Dziś zabieram Was w głąb posępnej, brytyjskiej posiadłości, gdzie noc staje się najdłuższym koszmarem w życiu bohaterów. Wilkołak z brytyjskiej prowincji miał wszystko, żeby zostać gwiazdą wieczoru: pełnię księżyca, odciętą od świata posiadłość i grupę młodych ludzi bez zasięgu i planu B.

Quick Look: Szybka ocena
Krwawe trofeum: Za bezpardonową brutalność w zamkniętej przestrzeni i brak jakichkolwiek hamulców w eliminowaniu bohaterów.

Zgrzyt: Niektóre decyzje postaci w momentach stresu sprawiają, że człowiek ma ochotę sam zepchnąć je ze schodów – logiki tu czasem jak na lekarstwo, ale hej, to w końcu monster movie!

Reżyserem jest Jonathan Glendening, scenariusz napisał Adam Phillips, a produkcją zajęli się ludzie od „Dog Soldiers“. Ta wizytówka obiecuje wiele i właśnie dlatego film kłuje w oczy każdą wpadką. Sarah Tyler, grana przez Isabellę Calthorpe, wraca po kilku latach z Los Angeles do rodzinnego domu na angielskiej wsi. Zastaje tam braci, imprezę w stodole i atmosferę, którą można kroić nożem do masła. Rodzice kłócą się o rachunki, a mama podobno płaci komuś duże sumy pieniędzy, co ojczym uznał za dowód romansu. Wśród gości są między innymi Emily, dziewczyna jednego z braci, w której występuje Gemma Atkinson, oraz Gary, w którego wciela się Tom Felton, znany światu jako blondyn z Hogwartu. Gdy pada prąd, ktoś zauważa krew na szczycie schodów. Sączy się spod drzwi pokoju ojca. Od tej chwili wieczór przestaje być domówką. Ukryty pod kilkoma tytułami Night Wolf wpisuje się idealnie w nurt survival horroru z motywem monster movie (kinowa groza z potworami). Od pierwszych minut wiemy, na czym stoimy, ale sposób zaplanowania intrygi potrafi przyjemnie zaskoczyć.

Scenariusz nie marnuje czasu na zbędne wstępy. Gdy bestia buszuje w posiadłości, bohaterowie zostają uwięzieni na poddaszu i w wąskich korytarzach. Historia staje się klasyczną walką o przetrwanie, w której z każdą kolejną godziną ubywa bezpiecznych kryjówek, a klaustrofobia zaczyna dociskać śrubę wszystkim domownikom.

Czy ten film naprawdę potrafi przerazić? Jako stary wyjadacz horrorów rzadko podskakuję na fotelu, ale Night Wolf trzymał mnie w stanie ciągłego podenerwowania! Reżyser doskonale wie, jak budować napięcie. Niesamowicie mocną stroną całej produkcji pozostaje sama oprawa klimatyczna. Zamknięcie akcji w dusznych, zaciemnionych korytarzach starego domu buduje silną aurę osaczenia. Ocalali powoli przestają ufać sami sobie. Cienie kładące się na ścianach potrafią wywołać gęsią skórkę. Każde skrzypnięcie podłogi powoduje dreszcz emocji. Szkoda, że ten świetnie zarysowany klaustrofobiczny nastrój jest tak często dewastowany przez głupkowate dialogi postaci.

Scena w której rozbawiona grupa młodych ludzi znajduje ciało ojca rozszarpane w łóżku sprawia, że można poczuć się nieswojo. Mrok rozświetlany tylko światłem latarek, w których świetle wyłania się zakrwawione, ogryzione do kości ciało ojca zagryzione we śnie przez nieznaną istotę. Szok bohaterów, ich dezorientacja, niezrozumienie i nieakceptacja widoku jaki mają przed oczami jest bardzo autentyczna.
Atak bestii jaki następuje w chwilę potem jest dynamiczny i bezkompromisowy. Młodzi ludzie jeszcze przed chwilą zatopieni w doskonałej zabawie nagle stają w obliczu niepojętego zagrożenia z którym nie sposób walczyć. Bestia rozdziera dębowe drzwi i pędzi wprost na spanikowaną gromadkę, która w panice ucieka na odizolowany strych. Groza zwielokrotnia się gdy od czasu do czasu patrzymy na ciasne, ciemne korytarze okiem samej bestii. Brutalna sekwencja scen otwiera drzwi do horroru, w którym rozszalały potwór zabija z bezlitosną gwałtownością.

A sam potwór? To nie jest żaden ugrzeczniony wilczek z komputerowych efektów. Otrzymujemy tu mięsistą, drapieżną, nienasyconą bestię, w której wykonaniu czuć starą szkołę charakteryzacji. Gdy na ekranie dochodzi do starcia, atak jest szybki i bezlitosny.

Nigdy nie myślałem, że zwykły ciemny korytarz brytyjskiej posiadłości może wywołać u mnie taki ścisk w żołądku. W tym filmie ciemność ma zęby. Sceny gore są dobitne. Krzepnąca krew, rozrywane ciało i bezpardonowe ataki nie pozostawiają złudzeń. Produkcja jest dla ludzi o mocnych nerwach. Najbardziej urzekło mnie to, że potwór nie jest bezmyślną maszyną. Poluje z rozmysłem, a uczucie osaczenia wewnątrz własnego domu sprawia, że zapalamy światło zanim wejdziemy do ciemnego korytarza.

Gra aktorska stoi na naprawdę przyzwoitym poziomie jak na ten budżet. Tom Felton gra nieco odmienną rolę niż ta, do której przyzwyczaił nas film o czarodziejach, a Isabella Calthorpe ciągnie emocjonalny ciężar filmu jako autentycznie przerażona, ale waleczna protagonistka. Relacje między rodzeństwem i przyjaciółmi są na tyle naturalne, że kiedy ktoś ginie, naprawdę potrafi to zaboleć. Aktorzy starają się wycisnąć z płaskich ról jak najwięcej, lecz ich postaci to schematyczne archetypy do rozszarpania.

Zdjęcia są mroczne, oszczędne i bardzo plastyczne. Kamera często trzyma się blisko twarzy bohaterów, wzmacniając odczucie klaustrofobii. Muzyka zaś świetnie buduje niepokój.

Statystyki grozy
Body count: 7/10 (trupy ścielą się gęsto i malowniczo)

Poziom adrenaliny: Wysoki z tendencją do skoków przy każdym szmerze na ekranie

Ilość zużytego sztucznego osocza: Wystarczająco dużo, by pomalować cały parter posiadłości

Czy warto obejrzeć Night Wolf?
Mój werdykt w jednym zdaniu: Nocna Bestia to zaskakująco mięsisty survival horror z wilkołakiem w roli głównej, który bez zbędnego gadania serwuje fanom gatunku dokładnie to, za czym tęsknią. Zdecydowanie polecam ten seans wszystkim miłośnikom klasycznego kina o wilkołakach. Nie jest to co prawda arcydzieło, które zmieni historię kinematografii, ale jako bezkompromisowy horror na piątkowy wieczór sprawdza się po prostu wyśmienicie.

Piekło w cieniu opuszczonych wieżowców – Zombie express 2: Półwysep (Peninsula)

Betonowe pustkowie spowite gęstą mgłą zapomnienia skrywa tajemnice minionej cywilizacji. Półwysep Koreański stał się gigantycznym grobowcem, gdzie hordy żywych trupów tańczą w blasku pożarów.

Cztery lata po wydarzeniach z Zombie Expressu półwysep pozostaje krainą śmierci. Tym razem zombiaki wracają na ulice zrujnowanego miasta. Korea Południowa przypomina gigantyczny cmentarz, po którym ganiają zgraje żywych trupów. Miasta zarosły roślinnością i obróciły się w ruinę. Dawne, zwyczajne życie przestało istnieć. Pośród zgliszcz wciąż krążą hordy głodnych nieumarłych, które polują na nielicznych ocalałych. Jakby tego było mało ci co przeżyli uznali, że koniec świata jest doskonałą okazją do ujawnienia najgorszych instynktów.

Yeon Sang-ho powraca do swojego zombie uniwersum z filmem Peninsula, znanym w Polsce jako Zombie Express 2: Półwysep. Tym razem nie zamyka bohaterów w pędzącym pociągu razem z rozszalałymi zombie. Umieszcza ich na rozległym, postapokaliptycznym pustkowiu wielkiego miasta. Zamiast klaustrofobicznej walki o każdy wagon dostajemy zrujnowaną metropolie, samochodowe pościgi i widowiskowe starcia z żywymi trupami. Skala zagrożenia rośnie. Podobnie jak apetyt twórców na czystą rozwałkę. Czy taka zmiana wystarczy, by dorównać poprzednikowi? Niestety, nie wszystko poszło zgodnie z planem. Peninsula potrafi dostarczyć sporo rozrywki, ale czasami bardziej przypomina grę komputerową z zombie niż pełnokrwisty horror. A przecież od twórcy filmu, który potrafił wycisnąć tak różnorodne emocje można oczekiwać czegoś więcej niż tylko kolejnej rundy strzelania do umarlaków.

Jung-seok, były żołnierz, zdołał uciec z Korei Południowej podczas wybuchu epidemii. Cztery lata później mieszka w Hongkongu. Przeszłość jednak nie daje mu spokoju, a los podsuwa wyjątkowo ryzykowną propozycję. Ma wrócić na odizolowany półwysep i odzyskać ciężarówkę z dwudziestoma milionami dolarów. Wyprawa przypomina finansową okazję stulecia. Jest tylko jeden drobny problem. Trzeba przetrwać w świecie opanowanym przez zombie. Misja szybko zamienia się w walkę o życie. Na drodze Jung-seoka stają nie tylko hordy nieumarłych, ale również uzbrojeni ludzie ze zdegenerowanego oddziału koreańskiej armii. W zrujnowanej Korei ludzie okazują się równie niebezpieczni jak umarlaki. Były żołnierz spotyka ocalałą Min-jung i jej rodzinę. Wspólnie muszą znaleźć sposób na ucieczkę z przeklętego terytorium.

Pierwsze obrazy filmu wprowadzają nas od razu w świat apokalipsy. Trwa ewakuacja, ludzie uciekają z obszaru pandemii. Młody żołnierz ucieka wraz z siostrą i jej dzieckiem na statek. Niestety zagrożenie dopada ich w chwili, kiedy czują się już bezpieczni. Zarażony przedostaje się na statek. W sali pełnej ludzi dochodzi do jatki. Młody żołnierz otoczony zewsząd przez szalejące zombie opuszcza siostrę i jej dziecko pozwalając im umrzeć straszną śmiercią. Scena jest dobra, ale kończy się typowym dla azjatyckich filmów pokazem przeżywanych intensywnie silnych emocji, które zamiast podkreślać dramaturgię chwili budzą lekkie zażenowanie. I taki będzie już cały ten film dobre sceny przeplatane są wyjątkowo miernymi. Próby pokazania głębi emocjonalnej bohaterów czasem przynoszą odwrotny skutek i nie działają ani trochę tak dobrze jak w pierwszej części filmu.

Punkt wyjścia filmu jest prosty i skuteczny. Wyprawa po pieniądze daje bohaterom konkretny cel. Ograniczona przestrzeń pociągu z pierwszego filmu ustępuje jednak miejsca całemu miastu. Zmienia się przez to charakter opowieści. Zamiast ciągłego uwięzienia w zamkniętym pociągu otrzymujemy historię o przemierzaniu niebezpiecznego terenu i przedzieraniu się przez kolejne przeszkody. Pomysł ma potencjał. Opuszczony Seul mógłby być sceną dla prawdziwie ponurej opowieści o upadku cywilizacji. Puste ulice, zniszczone budynki i resztki dawnego życia tworzą obraz świata, w którym człowiek utracił kontrolę nad własnym losem. Niestety, film dość szybko zaczyna interesować się przede wszystkim tym, jak coraz bardziej spektakularnie zaprezentować wyścigi samochodowe.

Niektóre z nich wyglądają naprawdę efektownie jak choćby scenka, kiedy zombie jak deszcz spadają z budynków na pędzące samochody. Ciekawa jest też scenka jak jedna z młodych bohaterek zdalnie sterowanym modelem samochodzika odciąga całe hordy zombie. Taki „zabawny” motyw w filmie.

I tutaj pojawia się pierwsza poważna rysa na zakrwawionej karoserii.

Największa różnica między Zombie Expressem a filmem Półwysep dotyczy sposobu budowania napięcia. Pierwszy film działał jak śmiertelna pułapka. Bohaterowie nie mieli dokąd uciec. Każde przejście mogło prowadzić do śmierci. Każda kolejna stacja oznaczała nową nadzieję albo następny koszmar. Kamera trzymała widza blisko postaci, a zagrożenie wydawało się niemal namacalne. W Peninsula przestrzeń staje się znacznie większa. Pojawiają się samochody, rozległe ruiny i sceny akcji przypominające widowiskowe kino sensacyjne. Zombie nadal stanowią śmiertelne zagrożenie, lecz coraz częściej są elementem akcji. Zamiast drżeć o bohaterów, obserwujemy kolejne manewry, ucieczki i próby wyjścia z opresji, którym brak natężenia emocji.
Sam pomysł nie jest zły. W końcu apokalipsa zombie może mieć różne oblicze. Nie zawsze trzeba zamykać ludzi w wagonie i czekać, aż ktoś zostanie ugryziony. Problem pojawia się wtedy, gdy akcja zaczyna dominować nad grozą albo całkowitym jej brakiem. bo szczerze mówiąc bać się nie ma czego.

Pościgi samochodowe bywają efektowne. Twórcy próbują nadać im niemal komiksowy rozmach. Zniszczone ulice stają się torem przeszkód, a hordy nieumarłych zmieniają się w kolejne przeszkody na drodze do celu. Niektóre sceny mają energię i rozmach. Inne sprawiają wrażenie, jakby ktoś postanowił nakręcić Mad Maxa w święto zmarłych na cmentarzu.

Warto jednak docenić samą skalę produkcji. Peninsula nie jest skromnym horrorem nakręconym w kilku ciemnych korytarzach. Film próbuje stworzyć pełnowymiarowy obraz świata po katastrofie. Zrujnowane przestrzenie, tłumy nieumarłych i dynamiczne sceny akcji pokazują, że Yeon Sang-ho chciał rozwinąć swoją wizję, zamiast po prostu powtórzyć sprawdzony przepis.

Zombie są przerażające, ale przynajmniej wiadomo, czego się po nich spodziewać. Chcą dopaść człowieka i zaspokoić głód. Nie prowadzą negocjacji. Nie piszą regulaminów. Nie organizują zebrań, na których omawiają strategię przetrwania. Wystarczy nie dać się ugryźć. Z ludźmi sprawa wygląda znacznie gorzej.

Jednym z ciekawszych elementów Peninsula jest obecność oddziału wojska 631. Uzbrojeni członkowie tej formacji pokazują, jak łatwo w świecie pozbawionym normalnych zasad zamienić strach w narzędzie władzy. Dawne struktury społeczne rozpadają się, a ich miejsce zajmuje przemoc. Nie trzeba już udawać przyzwoitego człowieka. Wystarczy mieć broń i grupę ludzi gotowych wykonywać rozkazy. Ten motyw dobrze pasuje do kina postapokaliptycznego. Największe zagrożenie nie zawsze przychodzi z zewnątrz. Zombie mogą rozszarpać ciało, ale to żywi potrafią zbudować cały system oparty na upokorzeniu, strachu i bezwzględności.

Film nie rozwija jednak tego wątku tak przekonująco, jak mógłby. Potencjał jest ogromny. Zamiast pogłębionej opowieści o moralnym rozpadzie dostajemy przede wszystkim kolejne starcia i pościgi. Ludzka brutalność stanowi ważny element świata przedstawionego, lecz rzadko staje się punktem wyjścia do naprawdę przenikliwych obserwacji. Sama obsada zbuntowanego oddziału również jest słaba. Żołnierze są hałastrą, która zachowuje się tak irracjonalnie i żenująco, że raczej mocno zaniżają odbiór filmu. Wszystkie ich zachowania i dialogi są mocno przerysowane i odnoszę wrażenie, że twórcy filmu próbowali stworzyć dla tych postaci jakieś wątki komiczne, które niestety słabo im wyszły.

Nie oznacza to, że w filmie brakuje emocji. Są chwile, w których przeszłość Jung-seoka i jego poczucie winy nadają opowieści bardziej osobisty wymiar. Pojawia się pytanie, czy człowiek może naprawić błędy popełnione w sytuacji skrajnego zagrożenia. Czy ratowanie innych ma sens, jeśli wcześniej zawiodło się najbliższych?

Gang Dong-won jako Jung-seok ma odpowiednią prezencję dla postaci byłego żołnierza. Jest powściągliwy, opanowany i sprawia wrażenie człowieka, który nauczył się ukrywać emocje pod grubą warstwą obojętności. Taka kreacja pasuje do bohatera obciążonego traumą. Nie zawsze jednak wystarcza, by nadać mu wyrazistą osobowość.

Znacznie ciekawiej wypada Lee Jung-hyun jako Min-jung. Jej bohaterka nie jest jedynie osobą czekającą na ratunek. Ma własny cel i potrafi działać w świecie, w którym zawahanie może kosztować życie. Obecność rodziny dodatkowo wprowadza do filmu element walki o bliskich, tak istotny w najlepszych historiach o apokalipsie. Aktorka świetnie odnajduje się w roli przejętej mamusi, a w dodatku całkiem ładna z niej mamuśka.

Warto zwrócić uwagę także na Lee Re, która wciela się w Joon-yi. Jej postać wnosi do opowieści młodzieńczą energię i pewność siebie. W świecie zdominowanym przez przemoc takie cechy mogą być zarówno atutem, jak i przekleństwem. Role dziecięce w filmie są odegrane całkiem przekonywująco. Dwoje rezolutnych dzieci dobrze odnajdujących się w apokalipsie dodaje filmowi trochę kolorytu.

Niestety, relacje między bohaterami nie zawsze mają czas, by odpowiednio wybrzmieć. Film chce jednocześnie opowiadać o traumie, rodzinie, odkupieniu i przetrwaniu. Każdy z tych tematów mógłby udźwignąć osobną historię. Tutaj często musi ustąpić miejsca kolejnej scenie akcji.

W rezultacie emocjonalny wymiar filmu jest nierówny. Niektóre momenty potrafią poruszyć, inne wydają się zbyt mocno podporządkowane potrzebom widowiska. Brakuje mi przede wszystkim tej naturalności, dzięki której w pierwszym Zombie Expressie losy pasażerów naprawdę miały znaczenie.

Czy Półwysep potrafi przestraszyć? Odpowiedź nie jest jednoznaczna. Film ma odpowiednią scenerię, sporo makabry i wystarczająco dużo niebezpieczeństw, by utrzymać uwagę widza. Problem w tym, że częściej stawia na adrenalinę niż na strach.

W dobrym horrorze zombie nie chodzi wyłącznie o liczbę trupów na ekranie. Ważna jest niepewność. Czy bohater zdąży zamknąć drzwi? Czy człowiek stojący obok wciąż jest zdrowy? Czy warto ryzykować życie dla nieznajomego? W Peninsula podobne pytania ustępują miejsca widowiskowym sekwencjom, które niekiedy przypominają kolejne poziomy gry akcji.

Nie znaczy to, że film jest pozbawiony zalet. Miłośnicy kina o końcu świata znajdą tu sporo atrakcji. Hordy zombie potrafią wyglądać groźnie, postapokaliptyczna sceneria robi wrażenie, a niektóre sekwencje dostarczają porządnej dawki napięcia. Film nie nudzi się łatwo, choć jego długość, wynosząca około 116 minut, sprawia, że przydałoby mu się nieco więcej dyscypliny.

Największym problemem pozostaje jednak porównanie z poprzednikiem. Zombie Express łączył horror z emocjonalną historią o poświęceniu i człowieczeństwie. Peninsula zachowuje część tych tematów, ale znacznie mocniej skręca w stronę kina akcji. W efekcie otrzymujemy film efektowny, lecz mniej przejmujący.

Nie oczekiwałem wiernej kopii pierwszej części. Oczekiwałem jednak, że większa skala przyniesie równie mocne emocje. Niestety, więcej zombie, więcej samochodów i więcej eksplozji nie zastąpią dobrze napisanych postaci ani konsekwentnie budowanego napięcia.

Zombie Express 2: Półwysep to przykład filmu, który chciał być większy, głośniejszy i bardziej spektakularny. W kilku aspektach rzeczywiście mu się to udało. Postapokaliptyczny świat ma rozmach, sceny akcji potrafią dostarczyć rozrywki, a pomysł na społeczeństwo rozpadające się pod naporem epidemii nadal ma spory potencjał. Niestety, produkcja Yeon Sang-ho nie dorównuje emocjonalnej sile pierwszej części. Bohaterowie bywają interesujący, ale scenariusz nie zawsze daje im przestrzeń. Zombie nadal są groźne, lecz coraz częściej pełnią funkcję przeszkód w widowiskowej grze o przetrwanie. Film potrafi przykuć do ekranu, ale rzadziej ściska za gardło.

Zombie express 2: Półwysep (Peninsula) jest warty obejrzenia dla fanów kina zombie, postapokaliptycznych pustkowi, dynamicznych pościgów i widowiskowej akcji. Jeśli lubisz filmy, w których świat wali się w gruzy, a bohaterowie muszą przedzierać się przez morze nieumarłych, Peninsula może zapewnić ci udany wieczór.

Osoby oczekujące powtórki z emocjonalnego horroru, jakim był Zombie Express, czy szukający klaustrofobicznej atmosfery, psychologicznej głębi i autentycznego napięcia mogą poczuć niedosyt. Lepiej też nie nastawiać się na realistyczne kino o rozpadzie społeczeństwa. Film zdecydowanie bardziej interesuje się widowiskiem niż społeczną analizą.

Ostatecznie Półwysep jest przyzwoitym filmem akcji z zombie, ale tylko umiarkowanie udanym horrorem. Nie jest katastrofą, choć w konfrontacji z poprzednikiem wypada jak ocalały, który dotarł do schronienia, ale zapomniał zabrać ze sobą klucz do drzwi.

Werdykt końcowy: warto obejrzeć, jeśli lubisz zombie i nie oczekujesz arcydzieła. Jeśli jednak Zombie Express zachwycił cię przede wszystkim emocjami, napięciem i ludzkim dramatem, przygotuj się na spore rozczarowanie. Tym razem nieumarli mają więcej miejsca do biegania, ale sam horror nie zawsze nadąża za nimi.

Zwiastun filmu: