Mandragora (Mandrake, 2022) – bezkompromisowy folk horror w reżyserii Lynne Davison. Zapomnij o uładzonej grozie – tutaj zło jest błotniste, zakrwawione i pachnie wilgotną ziemią. Film niezwykle brutalnie i pierwotnie traktuje motyw wiedźmy. Mandragora to horror dla widzów o mocnych nerwach, który zamiast bajkowych czarów serwuje nam mroczne rytuały i ból, od którego nie da się odwrócić wzroku.

Cathy Madden to kuratorka sądowa, która wierzy w resocjalizację nawet najgorszych przestępców. Jej ideały zostają wystawione na ostateczną próbę, gdy pod jej opiekę trafia „Mary Bloody” Laidlow – morderczyni, która po dekadach wychodzi z więzienia. Mary nie jest jednak zwykłą staruszką; w okolicy uważa się ją za czarownicę, a jej powrót zbiega się ze zniknięciem dwójki dzieci. Cathy wkracza w świat, w którym racjonalne myślenie przegrywa z dawnymi wierzeniami, a tytułowa mandragora staje się kluczem do makabrycznego odrodzenia.

Mullins jako racjonalna Cathy jest świetna, ale to Derbhle Crotty w roli Mary kradnie każdą scenę. Jej kreacja jest hipnotyzująca i odrażająca jednocześnie – to wiedźma odarta z estetyki fantasy, brudna, groźna i nieludzka. Świetnie ogląda się mroczną chemię między tymi dwiema kobietami; to pojedynek współczesnego porządku z pierwotnym chaosem, który kończy się w sposób, jakiego nikt by sobie nie życzył.

Irlandzkie pustkowia w tym filmie są niemal czarno-białe od mgły i deszczu. Klimat jest niesamowicie ciężki i duszny; czujesz wilgoć wnikającą w ubrania bohaterów. To nie jest „ładny” film – to produkcja, która celebruje brzydotę natury i rozkładu. Reżyserka mistrzowsko buduje napięcie nie poprzez to, co czai się w ciemności, ale przez to, co dzieje się w pełnym świetle dnia na zaniedbanej farmie Mary.

Film świetnie wykorzystuje legendę o mandragorze – roślinie, która wyrasta pod szubienicami i wydaje zabójczy krzyk przy wyrywaniu. Tutaj ta symbolika jest spleciona z macierzyństwem, krwią i ziemią w sposób, który może wywołać autentyczne obrzydzenie, ale i fascynację.

Produkcja oferuje wyjątkowo gęstą i klaustrofobiczną atmosferę, w której izolacja na prowincji staje się idealną pożywką dla szaleństwa i fanatyzmu. Film jest nasączony melancholijnym, surowym smutkiem, gdzie motyw mandragory służy jako przerażająca metafora cyklu życia i śmierci, którego człowiek nigdy nie powinien próbować kontrolować. Pod względem warsztatowym obraz stanowi triumf realizmu w gatunku folk-horroru, wykorzystując organiczne tekstury i minimalistyczną ścieżkę dźwiękową, by budować napięcie, które wgryza się w widza od pierwszych minut.

Scenografia, skupiona na rozpadających się wnętrzach i nieprzyjaznym krajobrazie irlandzkich bagien, w połączeniu z surową, niemal pozbawioną nasycenia kolorystyką zdjęć, tworzy portret świata, o którym Bóg dawno zapomniał. Całość dopełnia mistrzowskie operowanie ciszą i naturalistycznymi odgłosami przyrody, co sprawia, że każda scena rytuału staje się niepokojąco wiarygodna. Finał filmu, będący kulminacją fizycznego i psychicznego cierpienia, całkowicie redefiniuje pojęcie „matczynej miłości”, pozostawiając widza w stanie głębokiego szoku i estetycznego podziwu dla odwagi twórców.

Werdykt: Folk Horror pełen bezlitosnych czarów
„Mandragora” z 2022 roku to pozycja dla tych, którzy w horrorze szukają autentycznego brudu i bezkompromisowej wizji. To film wizualnie surowy, aktorsko mocny i scenariuszowo bezlitosny. Jeśli chcesz zobaczyć, jak wygląda folk-horror, który nie boi się ubrudzić rąk krwią i ziemią, to dzieło Lynne Davison jest pozycją obowiązkową.