„28 lat później” to powrót do jednego z najbardziej przełomowych uniwersów postapokaliptycznych w historii kina. Danny Boyle i Alex Garland nie próbują powtórzyć schematów z wcześniejszych części, lecz proponują dojrzałą, ciężką w tonie kontynuację, która skupia się na długofalowych konsekwencjach katastrofy. To film mniej sensacyjny, a bardziej refleksyjny, ale wciąż pełen napięcia i brutalnej szczerości.

Akcja rozgrywa się niemal trzy dekady po wybuchu wirusa Rage. Świat nie wrócił do normalności — powstały nowe struktury społeczne, zamknięte strefy i społeczności żyjące według własnych zasad. Wirus nie jest już tylko epidemią, ale elementem codzienności, który na zawsze zmienił relacje międzyludzkie.
Film skupia się na nowym pokoleniu ludzi urodzonych po apokalipsie oraz tych, którzy ją pamiętają. Tematem przewodnim staje się pytanie, czy ludzkość nauczyła się czegokolwiek przez te lata, czy jedynie nauczyła się żyć w świecie przemocy, strachu i permanentnego zagrożenia.

„28 lat później” nie rezygnuje z brutalności. Zarażeni wciąż są szybcy, agresywni i śmiertelnie niebezpieczni, ale film częściej buduje strach poprzez napięcie, ciszę i niepewność niż ciągłą akcję. Sceny ataków są intensywne i bezkompromisowe.

Atmosfera filmu jest ciężka, przygnębiająca i głęboko pesymistyczna. Opustoszałe krajobrazy, zniszczone miasta i prowizoryczne osady tworzą obraz świata, który przetrwał, ale stracił duszę. Film emanuje poczuciem zmęczenia cywilizacji, która trwa siłą rozpędu, bez nadziei na prawdziwą odbudowę.

Obsada prezentuje wysoki poziom, a role są bardziej stonowane i dojrzałe niż w poprzednich częściach. Aktorzy skupiają się na emocjach, traumie i wewnętrznych konfliktach postaci. Strona wizualna pozostaje surowa, momentami wręcz ascetyczna, co doskonale współgra z nihilistycznym wydźwiękiem historii. Muzyka i dźwięk ponownie odgrywają kluczową rolę w budowaniu napięcia.

Czy warto obejrzeć?

„28 lat później” to film wymagający, ale niezwykle satysfakcjonujący dla widzów znających poprzednie odsłony serii. Nie jest to horror nastawiony wyłącznie na akcję — to gorzka refleksja nad światem po końcu świata.

Film Apokalipsa Z: Początek końca wyreżyserowany przez Carlesa Torrensa to filmowa adaptacja oparta na bestsellerowej powieści Manela Loureiro. Choć nie stara się rewolucjonizować gatunku, oferuje pełen emocji i napięcia seans. Mimo to, ma swoje momenty przewidywalności, które nie odbierają jednak frajdy z seansu.

Fabuła – samotnik, kot i pandemia w hiszpańskiej Galicii
Akcja toczy się w listopadzie 2024 roku. Manel (Francisco Ortiz) po śmierci żony żyje w izolacji z kotem Lúculo. Gdy wybucha epidemia wirusa (przypominającego wściekliznę) społeczeństwo pogrąża się w chaosie. Przy próbie ucieczki do rodziny plany Manela legną w gruzach – granice zostają zamknięte, a Manel wyrusza w podróż pełną zombie i dramatycznych wyborów.
Pierwsza połowa filmu to budowanie narastającego niepokoju – rozhisteryzowane media, dramatyczne lockdowny i pustoszejące ulice. Dopiero potem zaczyna się chaos – akcja, pogoń przez masy zombie i typowe elementy dla filmu postapokaliptycznego.

Elementy grozy – zombie, przemoc i kot
Wirus przekształca ludzi w agresywne, szybkie zombie. Brutalność ataków, gryzienia, wściekłe mordy i pogonie po mrocznych szpitalach czy przez zatłoczone ulice – wszystko działa na pełnych obrotach. W filmie nie brak ostrych starć i pełnego grozy narastającego chaosu. Kot Lúculo to ciekawy dodatek – wprawdzie nie potwór, ale ważny bohater i nieodłączny towarzysz wszystkich przygód.

Klimat i nastrój – Galicia tonie w popiele apokalipsy
Produkcja wykorzystuje lokalne krajobrazy: Galicię – zapomniane mosty, zniszczone miasta i port w Vigo. Surowy, jesienny klimat i zimne barwy sprawiają, że widz odczuwa osaczenie i zagrożenie. Buduje to atmosferę dystopijnego, europejskiego horroru, a pierwsze sekwencje bardzo przypominają seriale The Walking Dead.

Czy warto obejrzeć? – tak, jeśli lubisz horrory zombie
Apokalipsa Z: Początek końca to rozrywka pełna napięcia, ale bez głębokich filozofii. To europejski horror o zombie i apokalipsie – ambitny, ale niepretensjonalny. Jeśli szukasz filmu o pandemii, który przypomina rzeczywistość COVID-19, z dobrze zbudowanym początkowym napięciem i niezłymi scenami przetrwania – to solidny wybór.