Category Archives: Filmy-Wampiry

Filmy-Wampiry, Filmy-Wilkołaki

Underworld: Przebudzenie (2012) – Nowa era krwawej walki

Po prequelu cofającym się do początków wojny, Underworld: Przebudzenie znów przenosi nas do teraźniejszości. To dynamiczna, pełna akcji produkcja, w której Selene wraca na ekran z jeszcze większą siłą. Film jest widowiskowy, brutalny i wprowadza nowe wątki, które odświeżają sagę.

Wojna z ludzkością

Świat się zmienił – ludzie odkryli istnienie wampirów i likanów, rozpoczynając polowanie na oba gatunki. Selene budzi się po latach hibernacji, odkrywając, że ma córkę – hybrydę o niezwykłych mocach. Historia skupia się na walce o przetrwanie w świecie, gdzie dawni wrogowie stali się wspólnym celem polowań ludzi.

Choć film stawia mocno na widowiskowe sceny akcji, nie brakuje atmosfery grozy. Ludzkość okazuje się być równie bezwzględnym przeciwnikiem dla wampirów, co wilkołaki. Pojawiają się także nowe, przerażające mutacje wśród wilkołaków, które dodają brutalności w toczącej się wojnie. Widzowie dostają całą galerię potworów – od klasycznych wilkołaków po gigantyczną, zmutowaną bestię, będącą jednym z najbardziej imponujących przeciwników w całej serii. Sceny walk są krwawe, dynamiczne i pełne widowiskowych efektów specjalnych.

Gotycka estetyka została połączona z nowoczesnym klimatem – laboratoria, ulice miast i mroczne zakątki tworzą świat, w którym Selene musi odnaleźć się w zupełnie nowych realiach. To mieszanka klasycznej grozy i futurystycznego thrillera. Kate Beckinsale w roli Selene ponownie zachwyca – jeszcze bardziej bezwzględna, szybka i pewna siebie. Wsparcie stanowi nowa obsada, ale to właśnie ona niesie film na swoich barkach. Scenografia i efekty specjalne prezentują się świetnie, a bitwy robią ogromne wrażenie.

Czy warto obejrzeć Underworld: Przebudzenie?

Tak – Underworld: Przebudzenie to jedna z najbardziej widowiskowych części serii. Może nie tak gotycka jak poprzednie odsłony, ale rekompensuje to ogromną dawką akcji, krwi i nowych, zaskakujących wątków. To obowiązkowa pozycja dla fanów Selene i całego uniwersum.

Filmy-Wampiry

„Miasteczko Salem” (2024) – Wampiry powracają w nowej adaptacji

Powrót do wampirzej klasyki z ciekawym efektem
Nowa wersja „Miasteczka Salem”, wyreżyserowana przez Gary’ego Daubermana, wzbudziła duże oczekiwania – w końcu to kolejna adaptacja kultowej powieści Stephena Kinga. Film jest klimatyczny i stara się oddać ducha oryginału, jednak nie każdemu przypadnie do gustu. Produkcja trzyma się konwencji gotyckiego horroru, ale momentami brakuje jej tempa i emocjonalnej głębi. To solidne kino grozy, choć niepozbawione wad.

Ciekawa fabuła – małe miasteczko, wielkie zło
Fabuła skupia się na Benie Mearsie, pisarzu, który wraca do rodzinnego Jerusalem’s Lot, by zmierzyć się z przeszłością. Szybko okazuje się, że miasteczko kryje coś znacznie mroczniejszego – pradawne zło w postaci wampira Barlowa, który stopniowo przejmuje kontrolę nad mieszkańcami. To klasyczna historia o walce z ciemnością z interesującymi postaciami i nawiązaniami do pierwowzoru literackiego.

Strach i napięcie – subtelna, ale narastająca groza
Film nie stawia na brutalny szok, lecz buduje napięcie powoli, przez sugestię, atmosferę i poczucie nieuchronnego zagrożenia. Choć nie przeraża w klasyczny sposób, zawiera mroczne sceny i dobrze skonstruowane momenty grozy.

Elementy grozy – stare domy, mrok i wampiry
Największym zagrożeniem w filmie są klasyczne wampiry – nie romantyczne postacie z popkultury, lecz potwory w pełni tego słowa znaczeniu. Ich ataki są brutalne, a obecność budzi grozę. Sceny z ich udziałem są mroczne i pełne napięcia, choć nie epatują krwią w nadmiarze. To horror bardziej atmosferyczny niż dosłowny.

Klimat i nastrój – gotycka duszność i izolacja
Film stawia na gęsty, przytłaczający klimat. Jerusalem’s Lot to miasteczko, w którym czas się zatrzymał – jest cicho, melancholijnie i niepokojąco. Przestrzeń działa tu jak kolejna postać – klaustrofobiczna, duszna, zamknięta. Estetyka przywołuje ducha opowieści grozy w stylu klasycznym.

Aktorstwo i scenografia – solidna obsada, mroczne tło
Lewis Pullman jako Ben Mears wypada przekonująco, a Pilou Asbæk jako Straker jest chłodny i tajemniczy. Wampira Barlowa zagrał Alexander Ward, przywracając mu przerażającą, nieludzką aurę. Scenografia to jeden z mocnych punktów – stara posiadłość Marstenów, opustoszałe ulice i mroczne wnętrza działają na wyobraźnię i świetnie budują klimat.

Czy warto obejrzeć?
Jeśli jesteś fanem Stephena Kinga lub horrorów o wampirach, „Miasteczko Salem” (2024) to film wart uwagi. Może nie zaskakuje świeżością, ale jest wierny duchowi oryginału i dostarcza klasycznej grozy w nowoczesnym wydaniu. Nie jest to horror dla każdego – raczej dla widzów, którzy cenią powolne budowanie napięcia i mroczny klimat niż typowy „straszak”.

Filmy-Wampiry

Pozwól mi wejść – amerykańska wersja szwedzkiego horroru


Amerykańska Wersja Skandynawskiej Grozy
„Pozwól mi wejść” (Let Me In, 2010), wyreżyserowany przez Matta Reevesa, to amerykański remake znakomitego szwedzkiego filmu „Pozwól mi wejść” (Låt den rätte komma in, 2008). Choć wersja Reevesa jest wierna oryginałowi, wnosi też własny klimat i styl – bardziej surowy, mroczniejszy, z wyraźnym naciskiem na elementy horroru. To nie tylko historia o wampirze, ale też głęboko poruszający portret samotności, przyjaźni i dziecięcej traumy.

Fabuła – Przyjaźń z Cieniem
W Nowym Meksyku w latach 80., 12-letni Owen (Kodi Smit-McPhee) wiedzie samotne życie – prześladowany przez rówieśników, ignorowany przez rozwiedzionych rodziców. Wszystko się zmienia, gdy do sąsiedztwa wprowadza się tajemnicza Abby (Chloë Grace Moretz) – dziewczynka, która tylko z pozoru jest w jego wieku. Wkrótce Owen odkrywa, że jego nowa przyjaciółka skrywa mroczny sekret – jest wampirem. Ich relacja staje się głęboka, intensywna… i niebezpieczna.

Horror w Subtelnej Odsłonie – Groza, Która Powoli Narasta
Film unika typowych horrorowych sztuczek. Groza nie polega tu na jump scare’ach, lecz na narastającym napięciu, krwawych epizodach i atmosferze niepokoju. Sceny ataków Abby są brutalne i surowe, ale emocjonalny kontekst sprawia, że jeszcze silniej oddziałują na widza.

Klimat i Styl – Zimna, Cicha Groza Dzieciństwa
Reeves przenosi opowieść z mroźnej Szwecji do zimowego Nowego Meksyku, ale nie traci przy tym atmosfery osamotnienia i wyobcowania. Kolorystyka filmu jest stonowana, melancholijna, z naciskiem na nocne sceny i światło lamp ulicznych. To kino, które skupia się na emocjach bohaterów i pustce, jaka ich otacza.

Aktorstwo – Dziecięcy Duet Pełen Siły
Kodi Smit-McPhee jako Owen jest delikatny, zagubiony i przejmująco prawdziwy. Chloë Grace Moretz w roli Abby łączy niewinność z przerażającą, nieśmiertelną naturą. Ich relacja jest pełna napięcia, tajemnicy i wzruszającej intymności.

Czy Warto Obejrzeć?
„Pozwól mi wejść” (2010) to remake, który nie tylko szanuje oryginał, ale wnosi własną jakość. To film bardziej mroczny, nieco bardziej brutalny, ale nadal skupiony na emocjach i relacji między bohaterami. Jeśli lubisz subtelne, inteligentne horrory, które balansują między wzruszeniem, a przerażeniem, ten film z pewnością trafi w Twój gust. To nie tylko opowieść o wampirze – to historia o potrzebie bliskości i granicach niewinności.