Monthly Archives: September 2024

Akcja, Czarownice, Demony

Wenus – straszny horror plus dobra sensacja

Wenus – Lucia, tancerka z nocnego klubu okrada gang handlarzy narkotykami i ucieka do siostry, która mieszka z córką w niemal opustoszałym bloku. Nieoczekiwanie, w nocy, siostra znika pozostawiając Luci małą córkę. Żądni zemsty gangsterzy podążający tropem dziewczyny okazują się mniejszym problemem niż narastająca groza, która czai się w starych murach wieżowca. W miarę jak zaczynają dziać się dziwne i niewytłumaczalne rzeczy, Lucía odkrywa, że blok jest nawiedzony przez starożytne, demoniczne moce. Przerażające wizje i zjawiska nadprzyrodzone zaczynają prześladować ją i jej bliskich, a złowrogie siły próbują przejąć nad nią kontrolę. Zmuszona do stawienia czoła zarówno gangowi, jak i nadprzyrodzonym koszmarom, Lucía musi walczyć o swoje życie i odkryć, co naprawdę kryje się w przeklętym budynku.

Opinia Straszne Horrory
Wenus to hiszpański horror w reżyserii Jaume Balagueró znanego z mistrzowskiego budowania przerażającej atmosfery. Film jest nowoczesnym podejściem do horroru nadprzyrodzonego, łączącym elementy okultyzmu z brutalnym światem zrujnowanego miejskiego krajobrazu.
Wenus jest udanym połączeniem filmu sensacyjnego z horrorem. Trzyma w napięciu od pierwszych minut, akcja toczy się dynamicznie, historia jest bardzo ciekawa i zaskakuje do samego końca. “Wenus” łączy w sobie miejską dekadencję, napięcie i okultystyczną grozę, oferując wciągające i intensywne doświadczenie. Film pełen jest niepokojących wizji, mrożących krew w żyłach halucynacji i narastającego poczucia strachu, prowadzącego do przerażającej konfrontacji Lucíi z siłami ciemności.
Jednym z największych atutów filmu jest jego atmosfera. Zrujnowany blok mieszkalny, z klaustrofobicznymi korytarzami i mrocznymi cieniami, staje się niemalże odrębną postacią. Historia budynku, związana z mrocznymi rytuałami i starożytnymi klątwami, nadaje filmowi złowrogi klimat, w którym granica między rzeczywistością, a światem nadprzyrodzonym powoli się zaciera. Wykorzystanie światła i dźwięku wzmacnia napięcie, tworząc duszną atmosferę grozy, która utrzymuje się przez cały seans.
Wenus to horror, który ogląda się bardzo dobrze, trzymający w napięciu, z dobrą scenografią i grą aktorską. Jest to film, w którym nie brakuje krwawych scen, tajemniczych, mrocznych rytuałów i sprawnie poprowadzonego wątku sensacyjnego.

Gore, Kanibale

Mroczny horror z kanibalizmem w tle – „Mięso” (Raw / Grave, 2016)

Przygotuj się, bo wchodzimy w rejony, gdzie kino grozy spotyka się z czystą, biologiczną bezwzględnością. Muszę Ci się do czegoś przyznać: kiedy pierwszy raz usłyszałem o filmie „Mięso” (Raw / Grave, 2016) i o tym, że na pokazach w Toronto sanitariusze musieli wynosić ludzi z kina, bo mdleli, pomyślałem: „E tam, tani chwyt marketingowy”. Myliłem się. Ja sam po tym seansie przez godzinę patrzyłem w ścianę, czując się… dziwnie głodny i jednocześnie skrajnie zniesmaczony. Reżyserka Julia Ducournau stworzyła coś, co określa się mianem „New French Extremity”, ale pod płaszczem makabry ukryła jeden z najpiękniejszych i najbardziej bolesnych filmów o dorastaniu, jakie widziałem.

mięso kanibalizm

Justine to siedemnastolatka, weganka z przekonania i tradycji rodzinnej, która właśnie zaczyna studia weterynaryjne. Dziewczyna zostaje zmuszona do zjedzenia surowej nerki królika. To jedno ugryzienie uruchamia w jej organizmie reakcję łańcuchową. Justine zaczyna czuć apetyt, którego nie zaspokoi żadna sałatka. To żądza surowizny, która bardzo szybko ewoluuje w stronę… ludzkiego mięsa.

To, co mnie w „Mięsie” najbardziej uderzyło, to fizyczność tego filmu. Ducournau nie bawi się w metafizykę. Tu wszystko jest mokre, lepkie, swędzące i pulsujące. Widziałem, jak Justine zmaga się z własnym ciałem, które zaczyna nią rządzić. Jako entuzjasta horroru doceniam, że krew nie jest tu tylko czerwonym płynem – ona ma tu zapach, gęstość i smak, który niemal czujesz na języku.

Relacja Justine z jej starszą siostrą Alexią to dla mnie serce tego filmu. Toksyczna, brutalna, a jednocześnie niesamowicie głęboka więź. Scena z „wypadkiem” podczas depilacji (fanatycy horroru wiedzą, o którą scenę chodzi!) sprawiła, że autentycznie skręciło mi żołądek. To nie był strach przed potworem, to był strach przed tym, co jesteśmy w stanie zrobić ludziom, których kochamy, gdy nasze instynkty przejmą stery.

Wizualnie ten film jest obłędny. Kolory, światła w klubach studenckich, surowość prosektoriów weterynaryjnych – wszystko to tworzy duszny, a zarazem hipnotyzujący klimat. Muzyka Jima Williamsa dodaje całości elegancji, która sprawia, że nawet najbardziej odrażające sceny mają w sobie coś z mrocznego baletu.

Dla mnie „Mięso” to nie jest „film o kanibalach”. To film o głodzie życia, seksualności i wyrywaniu się spod kontroli.

Justine (Garance Marillier): Jej transformacja z zahukanej dziewczynki w drapieżnika jest magnetyczna. Obserwowałem jej oczy – na początku pełne lęku, a na końcu lśniące tą samą dzikością, którą widziałem w „Żądzy Krwi”.

Finał: Ostatnia scena filmu, rozmowa z ojcem… to jeden z najlepszych twistów, jakie widziałem w horrorze. Sprawia, że cała historia nabiera nowego, jeszcze mroczniejszego znaczenia.

Mój Werdykt: Arcydzieło nowoczesnego horroru
Ostrzeżenie: Jeśli masz słaby żołądek, nie jedz nic podczas oglądania. Serio.

Jeżeli szukasz:

– Filmu, który przesuwa granice wytrzymałości widza.

– Głębokiej, metaforycznej opowieści o odkrywaniu własnej natury.

– Horroru, który zostanie w Twojej głowie (i przełyku) na długie tygodnie.

…to „Mięso” jest pozycją obowiązkową. To kino totalne, odważne i bezkompromisowe.