„Duch” to efekt współpracy dwóch wizjonerów: Stevena Spielberga (producent/scenarzysta) i Tobe’a Hoopera (reżyser). To film, który zmienił sposób, w jaki patrzymy na statyczny szum w telewizorze i udowodnił, że horror może być jednocześnie rodzinną przygodą i totalnym koszmarem.
To produkcja przełomowa, technicznie doskonała i niesamowicie energiczna. „Duch” jest ciekawy, bo bierze na warsztat „amerykański sen” – nowoczesny dom, szczęśliwą rodzinę – i obraca go w perzynę. To połączenie spielbergowskiego ciepła z brutalną wizją Hoopera stworzyło unikalny miks, który do dziś ogląda się z zapartym tchem.
„Duch” jest niesamowicie przerażający, ponieważ uderza w najbardziej pierwotne lęki: strach przed potworem pod łóżkiem, przed burzą, przed drzewem za oknem i wreszcie przed utratą dziecka. Napięcie rośnie od niewinnych zabaw z przesuwającymi się krzesłami aż do totalnej, nadprzyrodzonej wojny, w której dom staje się żywą bestią.
Głównym motywem fabuły jest starcie nowoczesności z zapomnianą przeszłością (słynny motyw budowania osiedla na cmentarzu). Potworem nie jest tu jedna postać, ale bezosobowa, potężna siła, która manifestuje się poprzez przedmioty codziennego użytku. To „coś”, co wciąga małą Carol Anne do telewizora, jest nieprzewidywalne i niszczycielskie.
Film nie ocieka krwią, ale zawiera wizualnie wstrząsające sceny, jak chociażby halucynacja z rozrywaniem własnej twarzy czy finałowa scena w basenie pełnym szkieletów. Efekty specjalne są fenomenalne i namacalne, co sprawia, że groza jest tu bardzo fizyczna.
Sercem filmu jest rodzina Freelingów – ich relacje są tak autentyczne, że naprawdę martwimy się o ich los. JoBeth Williams jako zdeterminowana matka jest fantastyczna. Nie można też zapomnieć o Zeldzie Rubinstein jako medium Tanginie – jej postać wnosi do filmu unikalny, metafizyczny klimat. Atmosfera przeskakuje od beztroski po absolutną histerię, co czyni seans emocjonalnym rollercoasterem.
Werdykt: Absolutna klasyka horroru „rozrywkowego”. Jeśli chcesz zobaczyć, jak straszyć z rozmachem i sercem, „Duch” jest pozycją numer jeden.
