Kiedy pierwszy raz usłyszałem, że Amerykanie biorą się za remake brytyjskiego Being Human, prychnąłem z politowaniem pod nosem. Jako entuzjasta horroru, który wychował się na surowym, wyspiarskim mroku, spodziewałem się ugrzecznionej, „wybielonej” wersji dla nastolatków.
Wersja z lat 2011–2014, osadzona w bostońskich murach, to dla mnie fascynujący przypadek, gdzie uczeń nie tylko odrobił lekcję, ale w pewnych momentach stał się bardziej drapieżny niż mistrz. Usiądź wygodnie, opowiem Ci, jak ja to widzę – prosto z perspektywy kogoś, kto zęby (i kołki) zjadł na tym gatunku.
Zacznę od tego, że ta wersja kupiła mnie swoją skalą i mitologią. Podczas gdy Brytyjczycy trzymali się brudnego realizmu, ja tutaj dostałem epicki, nadprzyrodzony thriller. Śledziłem losy Aidana (wampira z czasów wojny o niepodległość), Josha (neurotycznego wilkołaka) i Sally (ducha uwięzionego w domu), czując, że stawka z każdym sezonem rośnie.
Dla mnie Aidan Waite (Sam Witwer) to jeden z najlepiej napisanych wampirów w historii telewizji. Widziałem w nim autentyczne, fizyczne cierpienie. Kiedy walczył z głodem, nie widziałem modela z plakatu, ale nałogowca w ostatnim stadium. Jego relacja z „ojcem” wampirów, Bishopem, to dla mnie majstersztyk – to mroczny, toksyczny taniec, który przypominał mi najlepsze momenty z Anne Rice, ale bez tej całej barokowej przesady.
Jako fan efektów specjalnych, muszę oddać pokłon twórcom: przemiany Josha są brutalne i bolesne. Musiałem mrużyć oczy, patrząc, jak jego ciało się łamie. Ale to, co mnie najbardziej uderzyło, to jego psychika. Josh nie jest „fajnym” wilkołakiem. On nienawidzi każdego kłaka, który z niego wyrasta. Ta paranoja, to poczucie, że jest bombą zegarową w środku miasta, udzielało mi się przy każdym odcinku.
Przyznam, że na początku Sally mnie drażniła, ale jej wątek stał się jednym z najmroczniejszych. Widziałem, jak z zagubionej dziewczyny zmienia się w istotę, która może pochłonąć cały dom. Motyw „ducha żarłocznego” i eksperymenty z magią śmierci to coś, czego w wersji brytyjskiej brakowało mi w takiej formie. To był czysty, esencjonalny horror paranormalny.
Dlaczego ta wersja została ze mną na dłużej?
Wiesz, co mnie najbardziej zaskoczyło? Bezwzględność. Myślałem, że amerykańska telewizja będzie się bać uśmiercać kluczowe postacie lub pakować ich w sytuacje bez wyjścia. Myliłem się.
Poczucie wspólnoty: Czułem ich więź. To była dysfunkcyjna, potworna rodzina, w którą naprawdę uwierzyłem. Ich dom był jedyną bezpieczną przystanią w świecie, który chciał ich rozszarpać.
Wizualny mrok: Choć obraz był czystszy niż w UK, cienie w Bostonie były głębsze. Sceny wampirzych orgii czy podziemnych walk wilkołaków miały w sobie coś z brudnego, miejskiego podziemia, które uwielbiam.
Rozwój własnej drogi: Cieszyłem się jak dziecko, kiedy od drugiego sezonu serial całkowicie odciął pępowinę od oryginału i poszedł w stronę własnych, mrocznych legend.
Mój Werdykt: Entuzjasta daje „okejkę”
Jeśli szukasz serialu, który:
– Bierze potwory na poważnie (bez brokatu i romansidłowej papki).
– Ma świetne efekty i nie boi się krwi.
– Zostawi Cię z emocjonalnym kacem po każdym finale sezonu.
…to amerykańskie Being Human jest dla mnie absolutnym zwycięzcą. To był rollercoaster, po którym czułem się, jakbym sam spędził noc w tym nawiedzonym domu w Bostonie.
