All posts by dionizos

Czarna komedia w pętli czasu w filmie Śmierć Nadejdzie Dziś

Przechodzimy do filmu, który w moim osobistym rankingu horrorów spod znaku Blumhouse zajmuje miejsce na samym podium. „Śmierć nadejdzie dziś” (Happy Death Day, 2017) to absolutny majstersztyk balansowania między gatunkami. Jeśli Dzień Świstaka i Krzyk miałyby dziecko, które kocha ironię i ma świetne wyczucie rytmu, byłaby nim właśnie ta produkcja. Ten film nie próbuje być „najstraszniejszym horrorem wszech czasów” – on chce być najbardziej inteligentną zabawą, jaką widziałeś od dawna.

śmierć nadejdzie dziś

„Śmierć nadejdzie dziś” – Urodziny, których nie przeżyjesz
Tree Gelbman to pewna siebie, nieco narcystyczna studentka, która budzi się w pokoju obcego chłopaka w dniu swoich urodzin. Dzień mija jej fatalnie, a wieczorem zostaje brutalnie zamordowana przez postać w masce maskotki uniwersytetu. I wtedy… budzi się rano dokładnie w tym samym pokoju. Tree utknęła w pętli czasu – musi odkryć tożsamość swojego mordercy, zanim skończą jej się „życia”, bo z każdą kolejną śmiercią jej ciało staje się coraz słabsze.

Groundhog Day z nożem: Geniusz powtarzalności
To produkcja niesamowicie bystra, zabawna i dynamiczna. Reżyser Christopher Landon wykorzystuje pętlę czasu nie jako nudny schemat, ale jako narzędzie do ewolucji bohaterki. Obserwowanie, jak Tree przechodzi od paniki, przez paranoję, aż po totalny tryb „badass”, to czysta frajda. Film wyśmiewa klasyczne klisze gatunku, jednocześnie oddając im hołd.

Muszę to podkreślić: ten film stoi Jessicą Rothe. Jej rola jest fenomenalna. Potrafi być irytującą „królową pszczół”, by za chwilę stać się bohaterką, której szczerze kibicujesz. Ma niesamowity talent komediowy, a jej mimika podczas kolejnych zgonów jest bezcenna. To rzadki przypadek w horrorze, gdzie postać jest tak dobrze napisana, że sam slasher schodzi na drugi plan.

Maska Bobasa: Nowa ikona popkultury?
Postać mordercy w masce bobasa jest strzałem w dziesiątkę. Jest w niej coś groteskowego i niepokojącego, co idealnie pasuje do kampowego klimatu filmu. Zagadka „kto zabija?” jest skonstruowana na tyle sprawnie, że finałowy zwrot akcji naprawdę potrafi zaskoczyć.

Werdykt: Rozrywka na najwyższych obrotach
„Śmierć nadejdzie dziś” to jeden z najbardziej odświeżających i inteligentnych horrorów ostatniej dekady, który mistrzowsko łączy elementy slashera, czarnej komedii i kina science-fiction. Zamiast epatować brutalnością, twórcy stawiają na świetnie skonstruowaną intrygę oraz niesamowitą energię głównej bohaterki, w którą brawurowo wcieliła się Jessica Rothe. Film bawi się oczekiwaniami widza, serwując mu nie tylko dreszczyk emocji, ale i satysfakcjonującą opowieść o charakterze i odkupieniu. Jest to idealna propozycja dla każdego, kto szuka w kinie grozy świeżości, dystansu i doskonale napisanych postaci, które zostają w pamięci na znacznie dłużej niż tylko do napisów końcowych.

X (2022) – horror w oparach seksu

„X” (2022) w reżyserii Ti Westa to nie jest zwykły slasher – to list miłosny do kina klasy B, który jednocześnie wbija szpilę w nasze lęki przed starością i przemijaniem. To kino surowe, brutalne i niesamowicie stylowe.

x horror slasher

„X” – Film, krew i teksańska gorączka
Rok 1979. Grupa ambitnych filmowców wynajmuje chatkę na odludnej farmie w Teksasie, aby nakręcić film dla dorosłych pt. „Córki farmera”. Ich celem jest sława i pieniądze. Jednak starsze małżeństwo, które wynajmuje im posiadłość, skrywa mroczne, krwawe sekrety. Kiedy słońce zachodzi, młodość ekipy filmowej staje się solą w oku gospodarzy, a noc zmienia się w krwawy bój o przetrwanie.

Hołd dla klasyki, ale z pazurem
Wizualnie „X” to majstersztyk, który czerpie garściami z Teksańskiej masakry piłą mechaniczną. Ziarnisty obraz, duszna atmosfera i powolne budowanie napięcia sprawiają, że czujesz ten teksański piach w zębach. Ti West nie kopiuje ślepo klasyków, ale bawi się ich formą, serwując nam nowoczesny horror w „starym” opakowaniu.

Mia Goth – Podwójne oblicze grozy
To, co zrobiła tutaj Mia Goth, przechodzi do historii. Gra dwie skrajnie różne postacie: młodą, głodną sukcesu Maxine oraz starą, zgorzkniałą Pearl. Kontrast między nimi to serce tego filmu. Muszę zaznaczyć, że to nie tylko popisy charakteryzacji – to głęboka analiza tego, jak bardzo pragniemy być kochani i pożądani, nawet gdy ciało odmawia posłuszeństwa.

Slasher z „drugim dnem”
„X” to horror o zazdrości za młodością. Przemoc nie bierze się tu znikąd – jest wynikiem frustracji i niespełnionych pragnień. Sceny morderstw są surowe, brudne i bardzo „fizyczne”. Nie ma tu nadprzyrodzonych demonów; jest tylko ludzka natura w swojej najbardziej wynaturzonej formie.

Werdykt Entuzjasty: Triumf brudnego kina
„X” to rzadki przykład horroru, który zachwyca zarówno fanów czystej makabry, jak i widzów szukających w kinie artystycznej wizji. Ti West stworzył produkcję, która celebruje niezależne filmowanie, jednocześnie przypominając, że czas jest najbardziej bezwzględnym mordercą ze wszystkich. Dzięki fenomenalnej roli Mii Goth i genialnym zdjęciom, film ten staje się czymś więcej niż tylko slasherem – to fascynujące studium obsesji na punkcie piękna i młodości, podane w krwawym, teksańskim sosie.

Szatański obłęd w filmie Egzorcysta III

„Egzorcysta III” (1990) wbije Cię w fotel. Zapomnij o nieszczęsnej drugiej części – William Peter Blatty (autor oryginału) wrócił za stery, by pokazać wszystkim, jak robi się horror totalny.
Powiem Ci jedno: to nie jest zwykły film o opętaniu. To mroczny kryminał noir, który nagle, bez ostrzeżenia, skręca w stronę czystego, metafizycznego obłędu.

egzorcysta 3 szatan

„Egzorcysta III” – Kiedy seryjny morderca spotyka demona
Porucznik Kinderman (genialny George C. Scott) prowadzi śledztwo w sprawie serii makabrycznych morderstw, które do złudzenia przypominają styl „Zabójcy Gemini”. Problem w tym, że Gemini został stracony 15 lat wcześniej – tej samej nocy, której zginął ojciec Karras. Ślady prowadzą do zamkniętego oddziału psychiatrycznego i tajemniczego „Pacjenta X”.

Brad Dourif to absolutny geniusz zła
Brad Dourif jako Zabójca Gemini daje popis, który powinien być wykładany w szkołach aktorskich. Jego monologi są hipnotyzujące, jadowite i przerażająco inteligentne. Kiedy on mówi, nie potrzebuje efektów CGI – jego twarz i głos stają się narzędziem tortury dla widza.

Scena na korytarzu: Matka wszystkich jump scare’ów
Muszę to napisać: w tym filmie znajduje się prawdopodobnie najlepiej wypracowany jump scare w historii kina. Nie jest to tani chwyt. Blatty buduje napięcie przez kilka minut statycznego ujęcia na korytarz szpitalny, usypia Twoją czujność codzienną rutyną personelu, by nagle uderzyć z taką siłą, że podskoczysz pod sufit. To lekcja suspensu, której dzisiejsi twórcy mogliby zazdrościć.

Wiara kontra Cynizm: Duet Scott i Miller
George C. Scott jako zmęczony życiem, cyniczny policjant jest idealną przeciwwagą dla nadprzyrodzonego chaosu. Jego relacja z ojcem Dyerem (pełna humoru i ironii) sprawia, że gdy w końcu dochodzi do konfrontacji z piekłem, ból i strach są o wiele bardziej realne. To horror o ludziach z krwi i kości, a nie o papierowych postaciach.

Moja subiektywna opinia
Dla mnie Egzorcysta III jest w pewnych aspektach lepszy nawet od oryginału. Dlaczego? Bo jest bardziej wyrafinowany. Blatty (jako reżyser i scenarzysta) bawi się dźwiękiem, ciszą i cieniem. To horror, który dzieje się w Twojej głowie, gdy słuchasz opowieści o tym, co morderca zrobił swoim ofiarom.